วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาการนำแบบเรื่องซินเดอเรลลามาประยุกต์ใช้ในวรรณกรรมร่วมสมัยประเภทนวนิยายจำนวน 11 เรื่อง โดยวิเคราะห์จากองค์ประกอบต่าง ๆ ทั้งในแบบเรื่องซินเดอเรลลาและในนวนิยายเพื่อแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างในการนำแบบเรื่องซินเดอเรลลามาประยุกต์ใช้ จากการศึกษาพบว่าการนำแบบเรื่องซินเดอเรลลามาประยุกต์ใช้แบ่งได้ 2 ลักษณะหลักคือ การนำแบบเรื่องซินเดอเรลลามาใช้โดยคงเนื้อเรื่องหลักไว้ตามเดิม และการใช้เค้าโครงของแบบเรื่องซินเดอเรลลาแล้วนำมาแต่งเพิ่มเติม การนำแบบเรื่องซินเดอเรลลามาใช้โดยคงเนื้อเรื่องหลักไว้ตามเดิม เป็นการนำแบบเรื่องซินเดอเรลลามาใช้โดยตรงและระบุชัดเจนว่านำเทพนิยายที่ใช้แบบเรื่องซินเดอเรลลาเรื่องใดมาใช้ มีการให้ความสำคัญแก่ตัวละครเอกมากขึ้น นำเสนอความรู้สึกนึกคิดของตัวละครเอก รวมถึงเหตุผลให้การกระทำต่าง ๆ เพื่อแสดงกระบวนการก้าวสู่ความเป็นตัวของตัวเองของตัวละครเอกซึ่งเป็นแก่นเรื่องของวรรณกรรมที่นำมาศึกษา ส่วนการใช้เค้าโครงของแบบเรื่องซินเดอเรลลาแล้วนำมาแต่งเพิ่มเติมแบ่งย่อย ได้อีก 2 ลักษณะคือ การคงโครงเรื่องหลักของแบบเรื่องซินเดอเรลลาไว้ แต่ปรับเปลี่ยนองค์ประกอบและรายละเอียดบางอย่าง และการใช้แบบเรื่องซินเดอเรลลาเป็นพื้นเพื่อเล่าเรื่องราวอื่น ลักษณะแรกมีการเปลี่ยนสถานภาพของตัวละครจากเจ้าหญิงเจ้าชายเป็นคนธรรมดา เปลี่ยนบทบาทของตัวละครเอก หรือเปลี่ยนแปลงฉากและช่วงเวลาในเรื่องให้เป็นเรื่องร่วมสมัย ทำให้สามารถนำเสนอปมปัญหาของตัวละครเอกแต่ละตัว ทั้งที่เกี่ยวกับครอบครัวและความรักซึ่งพบได้ทั่วไปในสังคมปัจจุบัน นำเสนอพัฒนาการของตัวละครที่ผ่านพ้นปัญหาต่าง ๆ เป็นตัวของตัวเองและเป็นส่วนหนึ่งของสังคมไปพร้อมกันได้ ส่วนการใช้ในลักษณะที่สองนั้นปฏิเสธเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแบบเรื่องซินเดอเรลลา ทั้งการใช้เวทมนตร์ของนางฟ้าแม่ทูนหัว และการที่ตัวละครเอกถูกกลั่นแกล้ง เพื่อแสดงให้เห็นการก้าวสู่ความเป็นตัวของตัวเองของตัวละครเอก ทำให้ตัวละครเอกสามารถเลือกเส้นทางชีวิตที่ตนต้องการได้ในที่สุด