วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.) -- จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยเรื่อง “ตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน” ผู้วิจัยได้เลือกมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน จำนวน 3 แห่ง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีการเก็บข้อมูลการวิจัย 2 วิธี วิธีที่ 1 จะเป็นการศึกษาใช้วิธีการ สัมภาษณ์เชิงจากอธิการบดีหรือ ผู้บริหารในฝ่ายประชาสัมพันธ์หรือสื่อสารองค์กรทีดูแลด้าน การประชาสัมพันธ์ระดับองค์กร จำนวน 3 ท่าน จาก3 มหาวิทยาลัย และวิธีที่ 2 ศึกษาโดยใช้ แบบสอบถามในการเก็บข้อมูล ซึ่งแบ่งการเก็บข้อมูลออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ 1 เป็นผู้มีส่วนได้ ส่วนเสียที่เป็นประชากรบุคลากรในมหาวิทยาลัย ได้แก่ อาจารย์ผู้สอนและพนักงานใน มหาวิทยาลัยจำนวน 100 คน นักศึกษาตามคณะต่างๆ ที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสาร ในประเทศจีนจำนวน 100 คน และประชาชนทั่วไปจำนวน 400 คน ผลการวิจัยพบว่า การจัดลำดับความสำคัญของตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงขององค์กรใน มหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน กลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม ที่เป็นอาจารย์ พนักงานและ นักศึกษา และกลุ่มบุคคลทั่วไป มีความเห็นตรงกันคือให้ปัจจัยด้านสินค้าและบริการขององค์กร มี ความสำคัญอันดับที่ 1 ส่วนของการจัดอันดับที่ 2 อันดับที่3 และอันดับที่ 4 พบว่ามีความเห็น ต่างกัน โดยอาจารย์ พนักงาน และนักศึกษา ให้ความสำคัญกับ ปัจจัยด้านความเป็นผู้นำ มีความสำคัญเป็นอันดับที่ 2 ปัจจัยด้านนวัตกรรม มีความสำคัญเป็นอันดับที่ 3 ปัจจัยด้าน สถานที่ทำงานมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 4 ในขณะที่ กลุ่มบุคคลทั่วไป ให้ความสำคัญกับปัจจัย ด้านนวัตกรรมมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 2 ปัจจัยด้านสถานที่ทำงานมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 3 ปัจจัยด้านความเป็นผู้นำมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 4 ส่วนความสำคัญในอันดับที่ 5-7 พบว่า ทั้ง สองกลุ่มมีการจัดอันดับเหมือนกัน คือ ปัจจัยด้านผลการดำเนินงาน มีความสำคัญเป็นอันดับที่ 5 ปัจจัยด้านการกำกับดูแล มีความสำคัญเป็นอันดับ 6 และปัจจัยด้านความเป็นพลเมืองดีมี ความสำคัญเป็นอันดับที่ 7