วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

ในปัจจุบันเด็กที่บกพร่องทางการได้ยินบางกลุ่มเป็นเด็กหูตึงเมื่อสวมเครื่องช่วยฟังสามารถทำการเรียนการสอนได้ ดังนั้นเด็กที่บกพร่องทางการได้ยินสามารถทำการเรียนการสอนโดยใช้ภาษาพูดได้ ซึ่งในห้องเรียนสามารถมีอุปกรณ์รับส่งสัญญาณไร้สายดิจิทัลที่ช่วยให้ประสิทธิภาพการได้ยินนั้นดีขึ้นและสามารถเชื่อมต่อเข้ากับเครื่องช่วยฟังเป็นอุปกรณ์เสริมได้ แต่เนื่องจากอุปกรณ์รับส่งสัญญาณไร้สายดิจิทัลต้องนำเข้าจากต่างประเทศทำให้อุปกรณ์นั้นมีราคาสูง งานวิจัยนี้จึงได้พัฒนาต้นแบบระบบสื่อสารไร้สายดิจิทัลในห้องเรียนสำหรับผู้ที่บกพร่องทางการได้ยินให้มีประสิทธิภาพเทียบเท่าและมีราคาต่ำกว่าอุปกรณ์ที่นำเข้าจากต่างประเทศ โดยจะออกแบบให้ระบบส่งข้อมูลแบบแพร่สัญญาณ ที่ความถี่คลื่นวิทยุ 2.4 GHz ซึ่งอุปกรณ์รับส่งสัญญาณไร้สายนั้นใช้การรับส่งสัญญาณเป็นแบบดิจิทัล มีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงและปรับปรุงคุณภาพการรับส่งข้อมูลไร้สายได้ง่าย ผลการทดลองพบว่าสามารถพัฒนาต้นแบบระบบสื่อสารไร้สายดิจิทัลที่มีประสิทธิภาพในการรับฟังที่ระยะห่างออกไปจากตำแหน่งต้นเสียงถึง 10 เมตร พบว่ามีประสิทธิภาพในการรับฟังนั้นไม่ต่างแตกกับการรับฟังที่ตำแหน่งต้นเสียง และได้ทำทดลองเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการรับฟังกับเครื่องรับสัญญาณไร้สายที่ใช้อยู่จริงในโรงเรียน พบว่าที่ระยะ 5 เมตร ประสิทธิภาพเครื่องรับสัญญาณไร้สายต้นแบบระบบสื่อสารไร้สายดิจิทัลกับประสิทธิภาพเครื่องรับสัญญาณไร้สายที่ใช้อยู่ในโรงเรียนนั้นไม่ได้มีประสิทธิภาพในการรับฟังที่แตกต่างกันและระบบที่พัฒนานี้ใช้กระแสไฟต่ำกว่า