วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาสมการพยากรณ์ความขรุขระผิวสำหรับชิ้นงานในการกลึงเหล็กกล้าคาร์บอนด้วยมีดตัดคาร์ไบด์เคลือบผิว โดยใช้วิธีการพื้นผิวผลตอบสนองด้วยการออกแบบการทดลองแบบบ็อก-เบห์นเคน เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยการตัดที่มีผลต่อความขรุขระผิวของชิ้นงาน แรงตัดและอุณหภูมิในการตัด ได้แก่ ความเร็วตัด อัตราป้อนตัด ความลึกตัด และรัศมีจมูกมีด และเพื่อหาเงื่อนไขการตัดที่ดีที่สุดที่ให้ความขรุขระผิวน้อยสุดภายในช่วงความขรุขระผิวที่ยอมรับได้สำหรับชิ้นงานที่ใช้ในเครื่องจักรกล คือ ความขรุขระผิวเฉลี่ย (Ra) ไม่เกิน 3.125 ไมโครเมตร ตามมาตรฐาน JIS B0601(1982) โดยติดตั้งไดนาโมมิเตอร์สำหรับวัดแรงตัด และอินฟาเรดไพโรมิเตอร์สำหรับวัดอุณหภูมิขณะตัด เพื่อใช้ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความขรุขระผิวและเงื่อนไขการตัด อย่างไรก็ตามงานวิจัยนี้ได้พัฒนาสมการของอัตราส่วนแรงตัดและอุณหภูมิตัดด้วย จากผลการทดลองอัตราป้อนตัดและรัศมีจมูกมีดมีอิทธิพลต่อความขรุขระผิวมากกว่าความเร็วตัดและความลึกตัด โดยความขรุขระผิวที่ดีขึ้นเกิดจากอัตราป้อนตัดและความลึกตัดน้อยลง ขณะที่รัศมีจมูกมีดและความเร็วตัดมากขึ้น สมการพยากรณ์ความขรุขระผิวที่ได้มีความแม่นยำและน่าเชื่อถือในการประมาณความขรุขระผิวด้วยระดับความเชื่อมั่น 95% เงื่อนไขการตัดที่ดีที่สุดที่ให้ความขรุขระผิวน้อยสุด คือ ความเร็วตัดสูงสุด 340 เมตรต่อนาที อัตราการป้อนต่ำสุด 0.15 มิลลิเมตรต่อรอบ ระยะลึกตัดต่ำสุด 0.2 มิลลิเมตร และรัศมีจมูกมีดสูงสุด 1.2 มิลลิเมตร