วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบลักษณะความกำกวมทางไวยากรณ์ในภาษาจีนกลางกับภาษาไทย โดยอาศัยไวยากรณ์ส่วนประชิด ความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์ และบทบาทความหมายมาใช้ในการวิเคราะห์ เพื่อให้เห็นถึงความคล้ายคลึงและความแตกต่างระหว่างความกำกวมทางไวยากรณ์ในภาษาจีนกลางกับภาษาไทย รวมถึงปัจจัยที่เป็นสาเหตุให้เกิดความกำกวมทางไวยากรณ์เหล่านั้น พร้อมกันนี้ ก็ได้เสนอแนะแนวทางในการหลีกเลี่ยงและแก้ไขการใช้ถ้อยคำหรือข้อความที่มีความกำกวมทางไวยากรณ์ทั้งในภาษาจีนกลางและภาษาไทยด้วย ผลการวิจัยพบว่า ความกำกวมทางไวยากรณ์ในภาษาจีนกลางและภาษาไทยมีลักษณะคล้ายคลึงกันเป็นส่วนใหญ่ โดยสามารถแบ่งเป็นลักษณะย่อยได้ 4 ลักษณะ คือ 1) ความกำกวมทางโครงสร้างไวยากรณ์ที่มีการแบ่งส่วนประชิดต่างกันแต่มีความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์เหมือนกัน 2) ความกำกวมทางโครงสร้างไวยากรณ์ที่มีการแบ่งส่วนประชิดเหมือนกันแต่ความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์ต่างกัน 3) ความกำกวมทางโครงสร้างไวยากรณ์ที่มีการแบ่งส่วนประชิดต่างกันและความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์ต่างกัน และ 4) ความกำกวมทางโครงสร้างไวยากรณ์ที่มีการแบ่งส่วนประชิดและความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์เหมือนกัน (ซึ่งอาจเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าความกำกวมทางโครงสร้างไวยากรณ์ชั้นลึก) ส่วนปัจจัยที่ทำให้เกิดความกำกวมทางไวยากรณ์ในภาษาจีนกลางและภาษาไทยโดยทั่วไปจะเกี่ยวเนื่องกับการวางตำแหน่งหรือขอบเขตของส่วนขยายที่ต่างกัน การใช้คำที่ต่างกัน ลักษณะความสัมพันธ์ทางไวยากรณ์ที่ต่างกัน บทบาทความหมายและการสื่อความหมายที่ต่างกัน เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบว่า โดยมากแล้วความกำกวมในภาษาจีนกลางและภาษาไทยที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน สามารถใช้วิธีการที่ใกล้เคียงกันในการแก้ไขเพื่อมิให้เกิดความกำกวมขึ้นได้