วิทยานิพนธ์ (ผ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพกายภาพ เศรษฐกิจ สังคม และสถานการณ์การจราจรภายในเขตเทศบาลนครสงขลาเพื่อให้ทราบถึงสภาพพื้นที่ และบทบาทของเมือง สภาพปัญหาอันเนื่องมาจากการจราจร ศึกษาระบบการคมนาคมขนส่ง และเส้นทางการคมนาคมภายในเขตเทศบาลนครสงขลา ศึกษาลักษณะการเดินทาง และรูปแบบการเดินทางของประชาชนเพื่อทราบถึงพฤติกรรมการเดินทางของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลา สำรวจทัศนคติของประชาชนต่อการพัฒนาระบบการสัญจรเสริมเพื่อทราบถึงความต้องการของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลา ตลอดจนเสนอแนะระบบการสัญจรเสริม และเส้นทางที่เหมาะสมในการพัฒนาระบบการสัญจรเสริมภายในเขตเทศบาลนครสงขลา การดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการใช้ข้อมูลปฐมภูมิ ข้อมูลทุติยภูมิ จากนั้นทำการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยการสุ่มตัวอย่างประชากร จากการสัมภาษณ์ครัวเรือน โดยการกรอกแบบสอบถาม (Questionnaire) สำรวจจุดต้นทาง-จุดปลายทาง (Origin-Destination Surveys or O-D Surveys) ตลอดจนทัศนคติของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลา จำนวน 400 ตัวอย่าง เพื่อเป็นตัวแทนของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลา โดยการแบ่งพื้นที่เป็นพื้นที่ย่อยที่มีลักษณะคล้ายกันทั้งด้านกายภาพ สังคม และเศรษฐกิจ การใช้ประโยชน์ที่ดิน และขอบเขตของเส้นทางที่มีการกำหนดชัดเจน การวิเคราะห์ระบบการสัญจรเสริมที่เหมาะสม พิจารณาจากลักษณะการเดินทาง พฤติกรรมการเดินทางของประชาชน สภาพพื้นที่ สภาพกายภาพของพื้นที่ ขนาดของเมือง สภาพแวดล้อมของเมือง ความต้องการของประชาชน มาวิเคราะห์ร่วมกับลักษณะของยานพาหนะแต่ละประเภท เพื่อให้สอดคล้องกับพฤติกรรมการเดินทางของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลา ตลอดจนเส้นทางในการพัฒนาระบบการสัญจรเสริมภายในเขตเทศบาลนครสงขลา ลักษณะการเดินทางของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลาส่วนใหญ่ เป็นการเดินทางภายในเขตเทศบาลนครสงขลา โดยมีจุดต้นทาง – ปลายทางการเดินทางการเดินทางระหว่างพื้นที่ย่อย และพื้นที่ย่อยเดียวกันโดยมีระยะทางการเดินทางส่วนใหญ่น้อยกว่า 3.00 กิโลเมตร มีวัตถุประสงค์การเดินทางส่วนใหญ่เพื่อ ไปทำงาน ไปเรียน/ศึกษา ไปซื้อของ ตามลำดับ มีรูปแบบการเดินทางเป็นรูปแบบรถจักรยานยนต์ส่วนใหญ่ รองลงมาเป็นรถยนต์ส่วนบุคคล และรถโดยสารขนาดเล็ก (ตุ๊ก ตุ๊ก) ตามลำดับ จากการศึกษาพฤติกรรมการเดินทางของประชนพบว่าเป็นการเดินทางในระยะสั้นเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นระบบการสัญจรเสริมที่เหมาะสมภายในเขตเทศบาลนครสงขลา และสอดคล้องกับสภาพพื้นที่ และลักษณะการเดินทางของประชาชนภายในเขตเทศบาลนครสงขลา ได้แก่ รูปแบบการเดินเท้า และรูปแบบจักรยาน ซึ่งเป็นรูปแบบการเดินทางในระยะสั้น อีกทั้งยังช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์เมืองด้านประวัติศาสตร์ ธรรมชาติ และศูนย์กลางทางด้านต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านด้านราชการ และการศึกษาตลอดจนแก้ปัญหาด้านสภาพแวดล้อมอันเนื่องมาจากการจราจรอีกด้วย การศึกษาได้เสนอแนะแนวทางการพัฒนาระบบการสัญจรเสริมที่เหมาะสม โดยรูปแบบการเดินเท้า และรูปแบบจักรยาน ตลอดจนเส้นทางที่เหมาะสมในการพัฒนาระบบการสัญจรเสริม เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพพื้นที่ ลักษณะการเดินทาง พฤติกรรมการเดินทาง ความต้องการของประชาชน และความเหมาะสมด้านเกณฑ์มาตรฐานการออกแบบเส้นทางเดินเท้า และการออกแบบเส้นทางจักรยานโดยนำมาพิจารณาร่วมกันเพื่อกำหนดระบบการสัญจรเสริมที่เหมาะสมในแต่ละเส้นทางต่อไป