วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

สังกะสีเป็นโลหะหนักชนิดหนึ่งที่นิยมใช้เป็นองค์ประกอบสำคัญในกระบวนการผลิตผลิตภัณฑ์เส้นใยเรยอน ทำให้ของเสียจากอุตสาหกรรมผลิตเส้นใยเรยอนโดยเฉพาะในกากตะกอนจากระบบบำบัดน้ำเสีย มีการความเข้มข้นของสังกะสีสูงมากกว่า 5,000 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ทำให้กากของเสียชนิดนี้จัดเป็นของเสียอันตราย การจัดการกากของเสียอันตรายประเภทนี้ส่วนใหญ่นิยมการปรับเสถียรและหล่อก้อนแข็งด้วยปูนซีเมนต์ ก่อนนำฝังกลบในหลุมฝังกลบของเสียอันตราย โดยวิธีการดังกล่าวมีค่าใช้จ่ายสูงและพื้นที่หลุมฝังกลบมีจำกัด ดังนั้นงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาสภาพที่เหมาะสมในการผลิตคอนกรีตมวลเบา ที่มีการเติมกากตะกอนของเสียอันตรายที่ปนเปื้อนสังกะสีและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของคอนกรีตมวลเบา โดยทดลองโดยหาค่า ระยะเวลาการอบไอน้ำ อัตราส่วนของน้ำต่อของแข็ง อัตราส่วนของซีเมนต์ต่อทราย อัตราส่วนอลูมิเนียมต่อของแข็ง และปริมาณกากของเสียที่สามารถเติมได้ วัดจาก กำลังรับแรงอัด ความหนาแน่น อัตราการดูดกลืนน้ำ และผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมวัดจากความเข้มข้นของสังกะสีจากน้ำชะละลายจาก Toxicity characteristic leaching procedure และ Waste extraction test โดยผลการทดลองที่ได้ สภาพที่เหมาะในการผลิตคอนกรีตมวลเบาคือ ระยะเวลาการอบไอน้ำ 16 ชั่วโมง อัตราส่วนของน้ำต่อของแข็ง 0.24:1 อัตราส่วนของซีเมนต์ต่อทราย 60:40 อัตราส่วนอลูมิเนียมต่อของแข็ง 0.003:1 อัตราส่วนของกากตะกอนที่เติมได้คือ 0.2-0.3:1 และผลจากการชะละลายที่ได้จากทั้งสองกระบวนการไม่เกินค่าที่กรมโรงงานอุตสาหกรรม คือไม่เกิน 250 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม