วิทยานิพนธ์ (ภ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอุบัติการณ์ของการกลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลของ พระภิกษุเนื่องจากปัญหาจากการใช้ยา และศึกษาประเภทรวมถึงสาเหตุของปัญหาจากการใช้ยา โดยรวบรวม ข้อมูลจากเวชระเบียนและสัมภาษณ์พระภิกษุจำนวน 100 รูปที่กลับเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยวชิรญาณวงศ์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ช่วงเดือนพฤศจิกายน 2553 ถึงมีนาคม 2554 ระบุปัญหาจากการใช้ ยาที่อาจเกี่ยวข้องกับการกลับเข้ารับการรักษาโดยความเห็นของผู้วิจัยร่วมกับแพทย์ที่ดูแลพระภิกษุ อิงตาม เกณฑ์และนิยามของ Cipolle RJ และคณะ ใช้สถิติเชิงพรรณา ควบคู่ไปกับ Independent t-test ในการ เปรียบเทียบความแตกต่างของข้อมูลของพระภิกษุที่กลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเนื่องจากปัญหาจาก การใช้ยาและที่ไม่ใช่ปัญหาจากการใช้ยา ร้อยละ 80 ของพระภิกษุเป็นผู้สูงอายุ อายุเฉลี่ยเท่ากับ 65.7±11.2 ปี พระภิกษุร้อยละ 98 มีโรค ประจำตัวมากกว่า 1 โรค โดยมีจำนวนโรคประจำตัวเฉลี่ยเท่ากับ 5.6±2.3 โรค โรคเรื้อรังที่พบได้บ่อยที่สุดในการ วิจัยนี้คือ ความดันโลหิตสูง (ร้อยละ 71) ตามมาด้วยภาวะปวด/ความผิดปกติของระบบกระดูกและข้อ (ร้อยละ 67)) เบาหวาน (ร้อยละ 62) ไขมันในเลือดสูง (ร้อยละ 57) และปัญหาสายตา (ร้อยละ 49) จำนวนรายการยาที่ ได้รับประจำก่อนกลับเข้ารับการรักษาเฉลี่ยรูปละ 9.4±4.0 รายการ (พิสัย 0-19 รายการ) พระภิกษุร้อยละ 60 มี โยมอุปัฏฐากช่วยดูแลการใช้ยา ระยะห่างระหว่างการกลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลครั้งล่าสุดโดยเฉลี่ย 31.02±17.21 วัน (พิสัย 2-58 วัน) พบอุบัติการณ์ของการกลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเนื่องจากปัญหาจากการใช้ยาร้อยละ 47 โดยเป็นปัญหาจากการใช้ยาที่สามารถป้องกันได้ ร้อยละ 82.98 ของปัญหาจากการใช้ยาทั้งหมด พระภิกษุที่ กลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเนื่องจากปัญหาจากการใช้ยามีระยะห่างของการกลับเข้ารับการรักษาใน โรงพยาบาลสั้นกว่าพระภิกษุที่กลับเข้ารับการรักษาโดยสาเหตุอื่นที่ไม่ใช่ปัญหาจากการใช้ยาเป็นเวลา 14.73 วัน (ช่วงค่าเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95 คือ 8.52-20.94 วัน โดยแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ; p < 0.00) อาการไม่ พึงประสงค์จากการใช้ยา (ร้อยละ 46.8) เป็นปัญหาที่พบได้บ่อยที่สุด รองลงมาคือผู้ป่วยไม่สามารถใช้ยาตาม คำแนะนำ (ร้อยละ 25.5) ต้องการการรักษาด้วยยาเพิ่มเติม (ร้อยละ 12.8) และได้รับยาขนาดต่ำเกินไป (ร้อยละ 12.8) วิถีชีวิตหรือวัตรปฏิบัติของพระภิกษุอาจสัมพันธ์กับอาการไม่พึงประสงค์บางอาการที่พบในการวิจัยนี้ ในขณะที่การขาดความรู้ ที่เพียงพอในการใช้ยา ทัศนคติที่ไม่ดีต่อการใช้ยา และความยุ่งยากในขั้นตอนการใช้ยา สูดพ่นพบเป็นสาเหตุหลักของปัญหาผู้ป่วยไม่สามารถใช้ยาตามคำแนะนำ ปัญหาจากการใช้ยาอาจทำให้พระภิกษุต้องกลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเร็วกว่าที่จำเป็น โดย ปัญหาส่วนใหญ่สามารถป้องกันแก้ไขได้ไม่ยาก หากทีมสหวิชาชีพผู้ดูแลพระภิกษุตระหนักถึงลักษณะของ ปัญหาจากการใช้ยาเหล่านี้จะสามารถป้องกันการกลับเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเนื่องจากปัญหาจากการ ใช้ยาและให้การบริบาลแก่พระภิกษุได้อย่างปลอดภัยและเหมาะสมต่อไป