วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.) -- จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการใช้เม็ดยางที่ผลิตจากเศษยางรถยนต์ที่ใช้แล้ว เพื่อนำมาใช้เป็นวัสดุตัวกลางในระบบบำบัดน้ำเสียแบบแอนแอโรบิกฟลูอิดไดซ์เบด โดยบำบัดน้ำเสียสังเคราะห์ที่เตรียมจากซูโครสให้มีค่าซีโอดีประมาณ 2,500 5,000 7,500 และ 10,000 มก./ล. (เทียบเท่ากับอัตราภาระสารอินทรีย์ 5 10 15 และ 20 กก. ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน) และควบคุมระยะเวลากักน้ำคงที่ที่ 12 ชม. เพื่อหาประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีและการเกิดก๊าซชีวภาพ จากการทดลองพบว่า ระบบมีสมรรถนะที่ดีในการบำบัดน้ำเสียสังเคราะห์ทั้งในแง่ของประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีและมีอัตราการเกิดก๊าซชีวภาพสูง โดยที่อัตราภาระสารอินทรีย์ 5 10 15 และ 20 กก. ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน ระบบมีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีประมาณร้อยละ 78.38 94.80 97.70 และ 94.60 และมีอัตราการเกิดก๊าซชีวภาพ 0.60 0.61 0.62 และ 0.60 ล./ก.ซีโอดี ที่ถูกกำจัด ตามลำดับ นั่นคือที่อัตราภาระสารอินทรีย์ 15 กก. ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน ระบบมีประสิทธิภาพกำจัดซีโอดีและการเกิดก๊าซชีวภาพสูงสุด โดยมีร้อยละของมีเทนในก๊าซชีวภาพเท่ากับ 55.30 ซึ่งสอดคล้องกับผลการศึกษาชนิดของจุลินทรีย์บนเม็ดตัวกลางด้วยเทคนิค Fluorescent In Situ Hybridization (FISH) ที่พบปริมาณอาร์เคียมากกว่าแบคทีเรียอย่างชัดเจนในค่าอัตราภาระสารอินทรีย์สูงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ 15 กก.ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์หาปริมาณจุลินทรีย์โดยการหาความเข้มข้นของฟอสโฟไลปิด และภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องกราด พบว่าปริมาณจุลินทรีย์บนเม็ดตัวกลางเพิ่มขึ้น เมื่ออัตราภาระสารอินทรีย์เพิ่มขึ้นจาก 5-20 กก. ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน โดยผลดังกล่าวสอดคล้องกับผลที่ได้จากเทคนิค FISH และประสิทธิภาพของระบบ