วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มุ่งศึกษาการเขียนหนังสือประวัติศาสตร์แห่งชาติอินโดนีเซียระหว่าง ค.ศ. 1957-1975 รัฐบาลอินโดนีเซียยุคหลังได้รับเอกราชสนับสนุนให้มีการศึกษาประวัติศาสตร์ของชาติแบบเน้นอินโดนีเซียเป็นศูนย์กลาง และผลิตหนังสือประวัติศาสตร์สำหรับใช้ในสถานศึกษาของรัฐ แทนหนังสือประวัติศาสตร์แบบเน้นยุโรปเป็นศูนย์กลางที่ผลิตในสมัยอาณานิคม ซึ่งมีเนื้อหาที่ไม่สามารถอธิบายที่มาและพัฒนาการของสังคมอินโดนีเซียในยุคเอกราชได้ รัฐบาลอินโดนีเซียจึงมอบหมายให้กระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมและมหาวิทยาลัยกัดจาห์มาดาจัดตั้งโครงการเรียบเรียงหนังสือประวัติศาสตร์แห่งชาติขึ้น คณะกรรมการโครงการนี้ได้จัดการสัมมนาประวัติศาสตร์แห่งชาติครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1957 ผลของงานสัมมนาครั้งนั้นทำให้เกิดกระแสเรียกร้องให้มีการเขียนหนังสือประวัติศาสตร์แนวชาตินิยมอินโดนีเซีย แนวทางการเขียนประวัติศาสตร์อินโดนีเซียเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งในการสัมมนาประวัติศาสตร์แห่งชาติครั้งที่ 2 เมื่อปี ค.ศ. 1970 ในการสัมมนาในครั้งนี้ รัฐบาลยุคระเบียบใหม่สนับสนุนให้มีการเขียนประวัติศาสตร์ที่เชิดชูบทบาทของกองทัพแห่งชาติ เพราะในขณะนั้นกองทัพอินโดนีเซียมีบทบาทในการบริหารประเทศ อันเป็นผลมาจากการที่กองทัพสามารถยุติเหตุการณ์รัฐประหาร 30 กันยายน ค.ศ.1965 ได้ ปัจจัยนี้ส่งผลให้การเขียนหนังสือประวัติศาสตร์แห่งชาติอินโดนีเซีย ฉบับตีพิมพ์ปี ค.ศ. 1975 เน้นแนวคิดทั้งชาตินิยมและทหารนิยม