วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาระดับวิตามินซีที่เหมาะสมในอาหารที่ใช้เลี้ยงหอยหวาน Babylonia areolata ระยะลงเกาะเพื่อให้ลูกหอยมีการเติบโต การรอดตาย และความทนทานต่อความเค็มต่ำได้สูงสุด การศึกษาในครั้งนี้ได้เลี้ยงลูกหอยระยะลงเกาะขนาดความยาวเริ่มต้นเฉลี่ย 0.37 ± 0.01 เซนติเมตร ในบ่อทดลองขนาด 10×15×20 เซนติเมตร ระบบน้ำไหลผ่านตลอดเป็นเวลา 12 สัปดาห์ โดยเปรียบเทียบอาหาร 2 ชนิด คือ อาหารธรรมชาติ (เนื้อปลาข้างเหลือง) และอาหารผสมแบบกึ่งเปียก โดยอาหารแต่ละชนิดเสริมด้วยวิตามินซี (ascorbyl-2-polyphosphate; APP) ต่างกัน 5 ระดับ (0, 100, 200, 500 และ 1000 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม) ผลการศึกษาพบว่า ระดับวิตามินซีในอาหารมีผลต่อการเติบโตของหอยหวาน โดยหอยหวานที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมวิตามินซี 200 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม มีการเติบโตโดยความยาวเปลือกและน้ำหนักสูงกว่าอาหารทดลองสูตรอื่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) และลูกหอยที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมมีการเติบโตสูงกว่าลูกหอยที่เลี้ยงด้วยอาหารธรรมชาติที่ทุกระดับการเสริมวิตามินซีเมื่อสิ้นสุดการทดลอง โดยระดับวิตามินซีในอาหารไม่มีผลต่อการรอดตายของหอยหวาน ส่วนความทนทานต่อความเค็มต่ำ (20 พีพีที) ของลูกหอยที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมวิตามินซี พบว่าที่ระดับวิตามินซี 100 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม มีอัตรารอดสูงสุด ซึ่งไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับทุกระดับอาหารผสมเสริมวิตามินซี แต่มีค่าสูงกว่าอาหารธรรมชาติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ที่ทุกระดับการเสริมวิตามินซี