วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547 ได้เกิดสึนามิตามแนวชายฝั่งตะวันตกของประเทศไทยทำให้มีผู้เสียชีวิตและสูญหายเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นยังสร้างความเสียหายให้กับโครงสร้างทาง วิศวกรรมเป็นอย่างมาก เพื่อศึกษาและบรรเทาความเสียหายของอาคาร การศึกษานี้จึงวิเคราะห์ หารูปแบบความเสียหาย การกระจายแรงในชิ้นส่วนต่างๆ ของโครงสร้างและความสามารถในการ รับแรงด้านข้างของอาคารซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการออกแบบอาคารในเขตเสี่ยงภัยสึนามิ โดย งานวิจัยนี้ได้ทำการวิเคราะห์อาคารคอนกรีตเสริมเหล็กภายใต้แรงกระทำเนื่องจากสึนามิ ในการ วิเคราะห์แบบจำลองอาคารได้พิจารณาอาคารเป็นโครงข้อแข็ง 3 มิติ และใช้แบบจำลองไฟเบอร์ ในการจำลองชิ้นส่วนขององค์อาคารที่มีพฤติกรรมแบบไม่เชิงเส้น จากการสอบเทียบแบบจำลองกับผลการทดสอบพบความคลาดเคลื่อนของสติฟเนสมี ค่าประมาณ 2-28% และความคลาดเคลื่อนของระยะการเคลื่อนตัวสูงสุดมีค่าประมาณ 1-30% จากการศึกษาพฤติกรรมของอาคารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กกมลาซึ่งเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก โดยทำการวิเคราะห์โครงข้อแข็ง 2 แนว คือแนวตั้งฉากกับแนวแรงกับแนวที่ขนานกับแนวแรงจาก การวิเคราะห์โครงข้อแข็งในแนวขนานกับแนวแรงที่พิจารณาผลของกำแพงอิฐก่อและไม่พิจารณา ผลของกำแพงอิฐก่อพบว่า โครงข้อแข็งที่ไม่พิจารณาผลของกำแพงอิฐก่อสามารถรับแรงสูงสุดได้ เท่ากับ 16 kN โครงข้อแข็งที่พิจารณาผลของกำแพงอิฐก่อสามารถรับแรงได้เท่ากับ 360 kN โดย กำแพงอิฐก่อจะมีจะสามารถในการรับแรงประมาณ 95 % ของกำลังในการรับแรงด้านของโครง ข้อแข็ง จากการวิเคราะห์โครงข้อแข็งในแนวตั้งฉากกับแนวแรงพบว่าโครงข้อแข็งสามารถรับแรงได้ เท่ากับ 33 kN โดยแรงที่กระทำกับโครงสร้างที่คำนวณได้จากมาตรฐานฐานกรมโยธาธิการและผัง เมือง 1312-51 มีค่าเท่ากับ 93 kN ซึ่งมีค่ามากกว่ากำลังต้านทานตามขวางของโครงข้อแข็ง