วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความง่วงของผู้ป่วยโรคลมชัก และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร ได้แก่ อายุ เพศ ชนิดการเจ็บป่วยด้วยโรคลมชัก ยากันชัก สุขวิทยาการนอนหลับ ภาวะซึมเศร้า ความเหนื่อยล้า กับความง่วงของผู้ป่วยโรคลมชัก กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ป่วยโรคลมชักที่มารับการรักษา ณ ศูนย์โรคลมชัก โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 130 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลทั่วไป แบบประเมินสุขวิทยาการนอนหลับ แบบประเมินภาวะซึมเศร้า แบบประเมินความเหนื่อยล้า และแบบประเมินความง่วง ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และหาค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .70, .87,.95, .70 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ป่วยโรคลมชัก ส่วนใหญ่มีความง่วงอยู่ในระดับปกติ ร้อยละ 39.23 2. อายุ เพศ ชนิดการเจ็บป่วยด้วยโรคลมชัก ยากันชัก สุขวิทยาการนอนหลับ ความเหนื่อยล้า ไม่มีความสัมพันธ์กับความง่วงของผู้ป่วยโรคลมชัก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ภาวะซึมเศร้ามีความสัมพันธ์ทางบวกกับความง่วงของผู้ป่วยโรคลมชักอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=.36)