วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาปัจจัยด้านบุคคล ปัจจัยด้านภาวะสุขภาพ คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ว่าเป็นโรคลมชัก ที่รักษาด้วยการรับประทานยากันชักและไม่ได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัด ที่แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศูนย์ภาคใต้ จำนวน 150 คน เครื่องมือการวิจัยประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินระดับความง่วงนอนในเวลากลางวัน แบบประเมินความเหนื่อยล้า แบบประเมินภาวะซึมเศร้า และแบบประเมินคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และวิเคราะห์ค่าความเที่ยงโดยทดสอบค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าครอนบาคได้ เท่ากับ .80, .93, .83 และ .90 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน สถิติ t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนจำแนกทางเดียว ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คุณภาพชีวิตผู้ป่วยโรคลมชักอยู่ในระดับปานกลาง( X-bar = 65.49, S.D. = 16.24) 2. ผู้ป่วยโรคลมชักส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (63.3%) ว่างงาน (30.0%) รายได้เฉลี่ยของครอบครัวต่อเดือน 5,001-10,000 บาท (42.0%) รูปแบบการชักเป็นแบบชักทั่วตัว (59.3%) ระยะเวลาที่เป็นโรคลมชักต่ำกว่า 10 ปี (59.3%) ทั้งนี้ไม่มีอาการชักเกิดขึ้นในช่วง 2 สัปดาห์ (72.7%) และ 12 เดือน (45.3%) ไม่มีภาวะง่วงนอนที่ผิดปกติ (64.7%) ผู้ป่วยโรคลมชักครึ่งหนึ่ง (50%) มีความเหนื่อยล้าเล็กน้อย และส่วนใหญ่มีภาวะซึมเศร้า (54.0%) 3. เพศ มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชักอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (η=1.000) ในขณะที่ระดับการศึกษา รูปแบบของการชัก ไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก (η=.987, .997 ตามลำดับ) ความถี่ของการชักช่วง 2 สัปดาห์และ 12 เดือน มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก (η=.1.000 และ .998 ตามลำดับ) อายุที่เริ่มชักและระยะเวลาที่เป็นโรคลมชัก ไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก (r=.124 และ -.150 ตามลำดับ) ทั้งนี้ภาวะง่วงนอนง่ายผิดปกติในเวลากลางวัน ความเหนื่อยล้า และภาวะซึมเศร้ามีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคลมชัก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=-.253, -.546 และ -.585 ตามลำดับ).