โครงการวิจัยเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาการวิจารณ์ในฐานะปรากฏการณ์ร่วมสมัยเพื่อพัฒนาความรู้ด้านสังคมศาสตร์การวิจารณ์ แรงจูงใจที่การศึกษาเรื่องนี้มาจากความปรารถนาที่จะทำความเข้าใจปรากฏการณ์ที่เป็นความท้าทายของศิลปะร่วมสมัยที่มีการแสดงออกในรูปแบบและ ลักษณะหลากหลาย รวมทั้ง “พื้นที่” การแสดงออกต่างๆ นี้ก็เปลี่ยนไปอย่างมากด้วย การวิจารณ์ซึ่งเป็นกิจกรรมสำคัญในทางปัญญาที่จะเข้าใจปรากฏการณ์เหล่านี้ก็เป็นปรากฏการณ์ร่วมสมัยอย่างหนึ่งเช่นกัน เพราะเกี่ยวข้องหรือได้รับอิทธิพลจากกระแสความเปลี่ยนแปลงต่างๆ ของยุคสมัยของเรา ดังนั้น จึงมีปัญหาว่า การวิจารณ์จะช่วยให้เราเข้าใจหรือให้คำตอบแก่ปรากฏการณ์ท้าทายเหล่านี้ได้อย่างไรในเมื่อการวิจารณ์ก็เป็นส่วนหนึ่งของกระแสความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ด้วย มิได้อยู่ใน “Archimedean position” ที่จะทำให้เราสามารถประเมินหรือวิจารณ์อย่างหลุดพ้นไปจากโลกร่วมสมัยได้ นี่เป็นปัญหาท้าทายใน 2 ลักษณะด้วยกัน กล่าวคือ ในการพยายามทำความเข้าใจปรากฏการณ์ศิลปะร่วมสมัยโดยอาศัยการวิจารณ์นั้น เราจะต้องพัฒนาความรู้เกี่ยวกับการวิจารณ์ในฐานะปรากฏการณ์ร่วมสมัยในตัวเองดัวย เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายนี้ โครงการวิจัยจึงประกอบด้วยกิจกรรมด้านเนื้อหา คือ การวิจารณ์ปรากฏการณ์ศิลปะร่วมสมัยในลักษณะและรูปแบบหลากหลายพร้อมๆ ไปกับการแสวงหาแนวทางการศึกษาในเชิงการวิจารณ์ที่จะทำให้เราสามารถเข้าใจปรากฏการณ์เหล่านี้ได้อย่างแท้จริง ดังนั้น จึงหวังว่าโครงการวิจัยนี้นอกจากจะนำไปสู่ความเข้าใจปรากฏการณ์ศิลปะร่วมสมัยแล้ว ยังจะให้ความรู้ใหม่ คือ “สังคมศาสตร์แห่งการวิจารณ์” อีกด้วย จากผลการศึกษาสรุปได้ว่า ปรากฏการณ์ด้านศิลปะร่วมสมัยที่หลากยิ่งนั้น ไม่อาจเข้าใจได้โดยอาศัยจารีตหรือค่านิยมเดิมเกี่ยวกับศิลปะเท่านั้นแต่เราจำเป็นต้องพัฒนาเครื่องมือทางปัญญาในการวิจารณ์ขึ้นใหม่ ที่มีรากฐานอยู่ที่ค่านิยม หน้าที่ ตลอดจนพื้นที่ทางศิลปะที่เปลี่ยนไปอย่างมากในปัจจุบัน ในเรื่องนี้ได้พบว่าการวิจารณ์ไม่ใช่สูตรสำเร็จ หรือมีสูตรสำเร็จ ที่จะใช้ได้ตลอดไป ในแง่ของระเบียบวิธีวิจัยที่จะเป็นการสร้างความรู้ใหม่เกี่ยวกับการวิจารณ์นั้น จะต้องอาศัยปฏิสัมพันธ์หรือการศึกษาพร้อมกันไปทั้งศิลปิน ผลงาน และการวิจารณ์