การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายในการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการวิจารณ์งานสถาปัตยกรรมในประเทศไทย เพื่อแก้ไขปัญหาอันเกิดจากการขาดแคลนข้อมูลพื้นฐานและสร้างองค์ความรู้ของการวิจารณ์งานสถาปัตยกรรมขึ้นอย่างเป็นระบบโดยกำหนดช่วงระยะเวลาในการศึกษาและรวบรวมข้อมูลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 จนถึงปีพ.ศ. 2543 ซึ่งทั้งหมดนี้อาศัยข้อมูลภาคเอกสารภายในประเทศเป็นหลัก ผลการวิจัยพบว่าสถานภาพงานวิจารณ์สถาปัตยกรรมในประเทศไทยนั้นมีการเปลี่ยนแปลงและมีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างกันไปตามบริบทและห้วงเวลาทางประวัติศาสตร์ โดยในช่วงปีพ.ศ. 2525 นั้น งานวิจารณ์ส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะต่อต้านการลอกเลียนของเก่า ส่วนในช่วงปี พ.ศ. 2525-2535 อันเป็นช่วงยุคเศรษฐกิจฟองสบู่นั้น งานวิจารณ์จะสะท้อนให้เห็นปัญหาและร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการแก้ไขกรณีวิกฤตเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมในประเทศไทยอย่างชัดเจน ในช่วงสุดท้าย นับจากปี พ.ศ. 2535 ถึง 2543 งานวิจารณ์นั้นมีลักษณะที่แตกตัวกระจัดกระจายออกไป รวมทั้งมีความหลากหลายในประเด็นและเนื้อหา เนื่องจากการเพิ่มปริมาณขึ้นของสื่อทางสถาปัตยกรรม ในแง่ของรูปแบบ งานวิจารณ์สถาปัตยกรรมพบว่างานวิจารณ์ส่วนใหญ่ในประเทศมักอยู่ในรูปของ งานวิจารณ์แนวบรรทัดฐาน, แนวตีความและแนวพรรณนา ส่วนงานวิจารณ์แนวประเมินคุณค่ามีอยู่น้อย ข้อสรุปของงานวิจัยนั้นยืนยันถึงคุณค่าของงานวิจารณ์สถาปัตยกรรมในฐานะที่เป็นองค์ความรู้หนึ่งของศาตร์แห่งสถาปัตยกรรม ซึ่งทำหน้าที่เป็นเสมือนสะพานแลกเปลี่ยนความเข้าใจระหว่างสาธารณชนและวงการสถาปัตยกรรม สมควรได้รับการสนับสนุนให้เกิดการเผยแพร่และศึกษาวิจัยเพื่อที่จะผลิตนักวิจารณ์ที่มีจรรยาบรรณและสร้างผลงานที่มีคุณประโยชน์ต่อไปในอนาคต