ข้อห้ามในการกินของมนุษย์ไม่ได้ปรากฏขึ้นลอยๆ อย่างปราศจากความหมายทางวัฒนธรรม การกินหรือไม่กินของมนุษย์ถูกตัดสินบนพื้นฐานของการจาแนกหรือจัดกลุ่มชนิดของสิ่งนั้นๆให้อยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง การที่มนุษย์เลือกที่จะกินหรือไม่กินเนื้อสัตว์ชนิดใดนั้นจึงแสดงถึงระดับความสัมพันธ์แบบใดแบบหนึ่งที่มนุษย์มีต่อสัตว์นั้น งานชิ้นนี้มุ่งศึกษา “โวหาร” ของการร้องเรียนจากต่างประเทศเกี่ยวกับการกินเนื้อสุนัขในประเทศไทย ในช่วงปีพ.ศ.2539-2543 และปฏิกิริยาจากรัฐไทยต่อการร้องเรียนนั้น โดยอาศัยข้อมูลจากหนังสือราชการและเอกสารที่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์นั้นเป็นหลัก เพื่อที่จะเสนอว่า กลุ่มคนที่อยู่ในวัฒนธรรม “กินหมา” กับกลุ่ม “คนรักสุนัข” มีการมอง “ธรรมชาติ” ของสุนัขที่ไม่เหมือนกัน ทาให้มีการจาแนกสุนัขให้อยู่ในระดับความสัมพันธ์ต่อมนุษย์ในรูปแบบที่ต่างกัน จึงมีข้อห้ามในการกินที่ต่างกันไป นอกจากนี้แล้วงานชิ้นนี้ยังมุ่งที่จะแสดงให้เห็นการทางานของความสัมพันธ์เชิงอานาจที่ปฏิบัติการอยู่ในการเลือกที่จะใช้ข้อห้ามชุดใด/แบบใด อันมาจากวิธีคิดของกลุ่มสังคมไหนเป็นหลัก ความต่างกันทางวัฒนธรรมนี้จึงไม่ใช่แค่ต่างกันที่การกินหรือไม่กิน แต่ลักษณะการกินที่ต่างกันนั้นมาจากรากฐานของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์ที่ต่างกัน การตระหนักถึงความหลากหลายของวัฒนธรรมทางการกินนั้นจึงไม่ใช่การยอมรับเพียงในด้านการกินเพียงด้านเดียว แต่ต้องตระหนักถึงความแตกต่างที่อยู่บนรากฐานของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมที่ต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรมด้วย