วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

การศึกษาผลของการใช้หลอดสวนหลอดเลือดดำเป็นวัสดุปลูกฝังภายในช่องหน้าม่านตาเพื่อลดความดันภายในลูกตาทำในสุนัขทดลองจำนวน 10 ตา และสุนัขที่ป่วยเป็นต้อหินจำนวน 6 ตา โดยตรวจและวัดความดันภายในลูกตาทุกวันติดต่อกันเป็นเวลา 2 สัปดาห์ในสุนัขทดลองและทุกวันติดต่อกันเป็นเวลา 1 สัปดาห์ และสัปดาห์ละครั้งจนครบ 8 สัปดาห์ในสุนัขป่วย ประเมินผลโดยการเปรียบเทียบความดันภายในลูกตาก่อนและหลังการทำศัลยกรรม ปฏิกิริยาปฏิเสธของลูกตาต่อหลอดสวนหลอดเลือดดำ และอาการแทรกซ้อนที่พบภายหลังทำศัลยกรรม จากการศึกษาพบว่าความดันภายในลูกตาของสุนัขทดลองในวันที่ 7 และ 14 ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) โดยมีความดันภายในลูกตาเฉลี่ย +- ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่าเฉลี่ยเท่ากับ 12.63+-0.6 และ 12.04+-0.44 มิลลิเมตรปรอทตามลำดับ สุนัขทุกตัวยังคงมองเห็นเป็นปกติและไม่มีอาการแทรกซ้อนที่รุนแรง จากการใช้วัสดุดังกล่าว ส่วนในสุนัขป่วยพบว่ามี 3 ตาที่ประสบผลสำเร็จและสามารถติดตามผลจนสิ้นสุดการวิจัย โดยความดันภายในลูกตาในวันที่ 56 หลังทำศัลยกรรมลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) โดยมีความดันภายในลูกตาเฉลี่ย +- ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่าเฉลี่ยเท่ากับ 20.77 +- 1.36 มิลลิเมตรปรอท และไม่มีอาการแทรกซ้อนที่รุนแรงจากการใช้วัสดุดังกล่าว อีก 2 ตาที่เป็นต้อหินมีความดันภายในลูกตาลดลงจากก่อนการทำศัลยกรรมแต่ยังคงสูงกว่าเกณฑ์ปกติ ส่วนตาสุดท้ายมีความดันเพิ่มสูงขึ้นกว่าก่อนทำศัลยกรรมเนื่องจากอาการแทรกซ้อนภายหลังทำศัลยกรรม