วิทยานิพนธ์ (อ.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

แสดงความเป็นไปได้ของความรู้ก่อนประสบการณ์ ในลำดับแรก ผู้วิจัยได้ปกป้องความรู้ก่อนประสบการณ์ในฐานะที่เป็น “ความเชื่อที่จริงและมีเหตุผล สนับสนุนที่จะเชื่อความเชื่อนั้น” กล่าวคือ S จะรู้ว่า P เมื่อและก็ต่อเมื่อ (1) S เชื่อว่า P (2) P จริง และ (3) S มีเหตุผลสนับสนุนที่จะเชื่อว่า P ในลำดับที่สอง ผู้วิจัยแสดงให้เห็นว่าประพจน์ก่อนประสบการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับความจริงแบบจำเป็น เราจึงไม่สามารถปฏิเสธความรู้ก่อนประสบการณ์ จากการปฏิเสธความจริงแบบจำเป็นได้ ในลำดับที่สาม ผู้วิจัยแสดงให้เห็นว่าความรู้ก่อนประสบการณ์ แตกต่างจากความรู้หลังประสบการณ์ในเงื่อนไขเกี่ยวกับเหตุผลสนับสนุน กล่าวคือ ความรู้ก่อนประสบการณ์คือความรู้ที่ถูกให้เหตุผลสนับสนุนแบบไม่ใช่ประสบการณ์ ส่วนความรู้หลังประสบการณ์คือความรู้ที่ถูกให้เหตุผลสนับสนุนแบบอาศัยประสบการณ์ และผู้วิจัยจะเสนอด้วยว่า “การมีมโนทัศน์” ทำให้การให้เหตุผลสนับสนุนแบบไม่ใช่ประสบการณ์เป็นไปได้ กล่าวคือ เราสามารถตัดสินว่าประพจน์ก่อนประสบการณ์หนึ่งๆ ถูกต้องหรือไม่ได้โดยอาศัยเพียงการมีมโนทัศน์ ในลำดับสุดท้าย ผู้วิจัยแสดงให้เห็นว่าปัญหาของประพจน์วิเคราะห์ไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อสถานะของความรู้ก่อนประสบการณ์ ไม่ว่าจะมีการยอมรับว่ามีความแตกต่าง ระหว่างประพจน์วิเคราะห์กับประพจน์สังเคราะห์หรือไม่ก็ตาม