วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวทิยาลัย, 2551

ศึกษาหาตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงขององค์กรในธุรกิจประกันชีวิตในประเทศไทย และการจัดลำดับความสำคัญของตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงขององค์กร ของบุคลากรในธุรกิจประกันชีวิตและประชาชนทั่วไป รวมถึงเปรียบเทียบความแตกต่างของการจัดลำดับความสำคัญของตัวชี้วัดของบุคลากรในธุรกิจประกันชีวิตและประชาชนทั่วไป ใช้ระเบียบวิธีวิจัย 2 แบบคือ ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เจาะลึกผู้บริหารด้านประชาสัมพันธ์ในบริษัทประกันชีวิต จำนวน 5 ท่าน จาก 5 บริษัท และระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ โดยวิจัยเชิงสำรวจ เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มคือ กลุ่มบุคลากรในธุรกิจประกันชีวิต จำนวน 100 คน และกลุ่มประชาชนทั่วไป จำนวน 100 คน ใช้การประมวลผลการแจกแจงความถี่ การหาค่าเฉลี่ย ในการจัดลำดับความสำคัญของตัวชี้วัดของทั้ง 2 กลุ่ม และใช้การประมวลผลทางสถิติด้วย Independent sample t-test ผลการวิจัยเชิงคุณภาพพบว่า ตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงขององค์กรในธุรกิจประกันชีวิตมี 7 ปัจจัยหลักและ 23 คุณลักษณะ และผลการวิจัยเชิงปริมาณพบว่ากลุ่มบุคลากรในธุรกิจประกันชีวิต ได้จัดลำดับความสำคัญปัจจัยหลักดังนี้ 1) ปัจจัยด้านสินค้าและบริการ 2) ปัจจัยด้านการกำกับดูแล 3) ปัจจัยด้านผลประกอบการ 4) ปัจจัยด้านการเป็นผู้นำ 5) ปัจจัยด้านนวัตกรรม 6) ปัจจัยด้านสถานที่ทำงาน 7) ปัจจัยด้านการเป็นพลเมืองดี โดยกลุ่มบุคลากรในธุรกิจประกันชีวิต และกลุ่มประชาชนทั่วไปได้จัดลำดับความสำคัญ โดยส่วนใหญ่เหมือนกัน ยกเว้นอันดับที่ 2 และ 3 ที่ทั้งสองกลุ่มมีความเห็นสลับกันคือ กลุ่มประชาชนทั่วไป ได้ให้คะแนนปัจจัยด้านผลประกอบการเป็นอันดับ 2 และปัจจัยด้านการกำกับดูแลเป็นอันดับ 3 และค่าเฉลี่ยการให้คะแนนความสำคัญของทั้งสองกลุ่มพบว่า ส่วนใหญ่กลุ่มบุคลากรในธุรกิจประกันชีวิตให้คะแนนความสำคัญมากกว่า ประชาชนทั่วไป