การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะของปัญหาในการสื่อสารที่เกิดจากพฤติกรรมการใช้ภาษาเชิงวัจนะและอวัจนะระหว่างคนไทยกับคนญี่ปุ่นในบริษัทญี่ปุ่นในประเทศไทย ผู้วิจัยใช้การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In–depth–interview) เป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวนทั้งสิ้น 35 คน เป็นพนักงานชาวไทย 21 คน และพนักงานชาวญี่ปุ่น 14 คน ที่ทำงานอยู่ในบริษัทญี่ปุ่นในประเทศไทยจำนวน 12 แห่ง ผลการวิจัยพบว่า 1. วัจนภาษา ที่ทำให้เกิดปัญหาทางการสื่อสารระหว่างคนไทยกับคนญี่ปุ่นในบริษัทญี่ปุ่นในประเทศไทย เกิดจากความแตกต่างของภาษาพูดและภาษาเขียนในภาษาไทยและภาษาญี่ปุ่น ในเรื่องการใช้ไวยากรณ์ คำศัพท์ มารยาทในการพูด ความสามารถในการสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษ และรูปแบบการสื่อสาร 2. อวัจนภาษาที่ทำให้เกิดปัญหาทางการสื่อสารเกิดจากความเข้าใจและการตีความที่ต่างกันของคนไทยและคนญี่ปุ่นในเรื่องลักษณะท่าทาง การเคลื่อนไหว สายตา สีหน้า น้ำเสียง รูปลักษณ์ภายนอก การสัมผัส และ ความแตกต่างในเรื่องเวลา 3. ปัญหาการสื่อสารที่เกิดขึ้นมีทั้งระดับที่สร้างความไม่เข้าใจ หรือ เข้าใจผิด ไม่พอใจ และนำไปสู่ความขัดแย้ง