วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,2551

โดยที่นานาอารยประเทศมีการกำหนดความรับผิดทางอาญาของเด็กและเยาวชนรวมทั้งการกำหนดโทษที่จะลงแก่เด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดทางอาญาแตกต่างจากบุคคลทั่วไป เนื่องจากเด็กและเยาวชนเป็นบุคคลที่อ่อนอายุและประสบการณ์ ซึ่งง่ายต่อการกระทำผิด ทางอาญา ดังนั้นการพิจารณาพิพากษาคดีเด็กกระทำความผิดย่อมมีวัตถุประสงค์แตกต่างจากคดีที่ผู้ใหญ่กระทำผิด กล่าวคือ มุ่งฟื้นฟูสมรรถภาพและคุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก มิใช่มุ่งลงโทษให้เกิดความเข็ดหลาบทำนองเดียวกับผู้ใหญ่กระทำความผิดจึงพบปัญหาว่าในปัจจุบันกฎหมายได้ให้อำนาจอย่างกว้างขวางในการกำหนดโทษต่อเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด ซึ่งทำให้ยังไม่มีแนวทางในการกำหนดวิธีปฏิบัติต่อเด็กและเยาวชนอย่างเหมาะสมและเป็นมาตรฐานเดียวกันดังนั้นข้อเสนอแนะจากการวิจัยคือ ควรมีการพัฒนากฎหมายสารบัญญัติและกฎหมายวิธีสบัญญัติเกี่ยวกับการกำหนดโทษที่เหมาะสมสำหรับเด็ก ทั้งนี้ในการกำหนดโทษเด็กและเยาวชนควรพิจารณาถึงทฤษฎีหลักและทฤษฎีเสริมเกี่ยวกับการลงโทษเด็กและเยาวชน ตลอดจนพิจารณาถึงแนวทางในการกำหนดโทษสำหรับเด็ก โดยการนำคำชี้แนะในการกำหนดโทษสำหรับเด็กมาใช้ประกอบเป็นทางเลือกส่วนหนึ่งในขั้นตอนของการพิจารณากำหนดโทษ เพื่อให้เกิดความเป็นเอกภาพในการกำหนดโทษสำหรับเด็กและเพื่อให้เกิดความเหมาะสมกับความผิดและตัวเด็กผู้กระทำผิดเป็นกรณี ๆ ไป