เมื่อประมาณกลางปี 2549 นับเป็นโอกาสดีของคนท่าแฉลบที่ผู้ช่วยศาสตราจารย์ไพโรจน์ แสงจันทร์ และคณะของท่านจากศูนย์ประสานงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นภาคตะวันออก (สกว.) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี ได้มาเยี่ยมเยือนชุมชนท่าแฉลบ จะด้วยเหตุผลใดก็ตามนับเป็นผลดีต่อชุมชนบ้านท่าแฉลบอย่างมาก เพราะท่านได้ให้ความเป็นกันเองกับเรา ถามไถ่ความเป็นมาตั้งแต่อดีต ทั้งความเป็นมา อาชีพสภาพแวดล้อม และความเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ ว่ามีผลกระทบต่ออาชีพและรายได้อย่างไรบ้าง จากที่ได้พูดคุยกันเราได้เล่าถึงการเลี้ยงหอยนางรม การเพาะเชื้อทำให้ลูกหอยเกิดติดแป้นปูน (เราเรียกอีแปะ) แล้วนำขายต่อให้คนที่นำไปเลี้ยงต่อให้โตตามที่ต้องการ ที่จริงแล้วเมื่อก่อนในพื้นที่ก็เคยเลี้ยงได้แต่มาระยะหลังการเลี้ยงไม่ได้ผล เพราะการเลี้ยงต้องใช้เวลาเกิน 14 เดือน ซึ่งต้องผ่านการเกิดลูกหอยชุดใหม่ ในช่วงเดือนกันยายน และตุลาคมของทุกปี ลูกหอยชุดใหม่จะเกาะที่เปลือกของตัวที่โตแล้ว จนเต็มทำให้ไม่สามารถกินอาหารได้ พอนานเข้าหอยตัวที่โตก็ตายและวนเวียนอยู่อย่างนี้ทุกปี มีบางนายเท่านั้นที่แยกลูกหอยออกจึงพอเลี้ยงอยู่ได้ แต่ก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากและเป็นงานที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น ผู้ช่วยศาสตราจารย์ไพโรจน์ จึงได้ถามพวกเราว่า พอจะมีวิธีบ้างไหมที่จะเลี้ยงหอยนางรมให้โต โดยหลบเชื้อลูกหอยไม่ให้มาเกาะ? และนี้จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการทำวิจัยโครงการ การศึกษารูปแบบแนวทางการเลี้ยงหอยนางรมให้ได้ขนาดที่สามารถจำหน่าย เพื่อบริโภคได้ในพื้นที่ชุมชนบ้านท่าแฉลบ ตำบลบางกะจะ อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี