โครงการพัฒนาเครือข่ายนักวิจัยภาคเหนือมีวัตถุประสงค์1.)เพื่อพัฒนาขีด ความสามารถด้านการวิจัยแบบมีส่วนร่วมและแบบปฏิบัติการเพื่อการสร้างความเข้มแข็งแก่ชุมชน ผ่านการเรียนรู้ร่วมกับภาคีเครือข่าย โดยใช้ประสบการณ์/กระบวนการ/ผลงานจากโครงการวิจัย 6 โครงการ และ2.)เพื่อส่งเสริมให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ผลงานวิจัยจาก 6 โครงการที่ขยายไปสู่ พื้นที่ชุมชนอื่นๆผ่านเครือข่ายที่มี อันจะนำไปสู่การเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงานในพื้นที่ของ ภาคีเครือข่ายในภาคเหนือ กลุ่มเป้าหมายที่ร่วมเวทีมีความหลากหลาย ทั้งสถานภาพ เช่นพระสงฆ์ ครู อาจารย์ นักวิจัย นักพัฒนา อบต. และนักศึกษา ระดับการศึกษามีตั้งแต่กำลังศึกษาระดับปริญญาตรี จนถึงจบการศึกษาระดับปริญญาโท ส่วนประสบการณ์การทำงานพัฒนาและงานวิจัยนั้น กลุ่มเป้าหมายมีทั้งที่ไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานพัฒนาและงานวิจัยจนถึงผู้ที่มีประสบการณ์ ทำงานพัฒนาและงานวิจัย เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายมีความหลากหลายมากดังที่กล่าวมาแล้ว คณะทำงานจึงได้ทำการวิเคราะห์กลุ่มเป้าหมาย เพื่อใช้ในการกำหนดวัตถุประสงค์ เนื้อหา และ วิธีการ/สื่อในการจัดเวทีให้กับกลุ่มเป้าหมาย ในครั้งนี้จึงแบ่งกลุ่มเป้าหมายเป็น 2 กลุ่ม (1)การ ดำเนินกิจกรรมกลุ่มพระรุ่น 1 กลุ่มเป้าหมายเหล่านี้ทั้งหมดเคยมีประสบการณ์การลงพื้นที่ศึกษา ชุมชน/ทำงานพัฒนาและบางคน/บางรูปเคยมีประสบการณ์การทำงานวิจัยมาแล้ว ดังนั้นโครงการ จึงใช้เวทีเสวนาเป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และบทเรียนต่างๆที่ผ่านมาของ กลุ่มเป้าหมายโดยมีคณะนักวิจัยจากโครงการวิจัยชุดการสื่อสารเพื่อชุมชนที่ดำเนินงานในพื้นที่ ภาคเหนือร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้วย กิจกรรมมุ่งเน้นให้กลุ่มเป้าหมายมีการหนุนเสริม ช่วยเหลือกันอย่างต่อเนื่อง (2)การดำเนินกิจกรรมกลุ่มพระรุ่น 2 กลุ่มเป้าหมายที่ไม่ได้ผ่าน กระบวนการอบรมจาก รศ.ดร.กาญจนา แก้วเทพและส่วนมากยังไม่เคยมีประสบการณ์การ ทำงานวิจัยและการทำงานพัฒนา/การลงพื้นที่ ดังนั้นการจัดเวทีให้กับกลุ่มเป้าหมายเหล่านี้เน้น การ เพิ่มเติมความรู้โดยใช้เนื้อหา ประสบการณ์และบทเรียนจากงานวิจัยชุดการสื่อสารเพื่อ ชุมชนที่ดำเนินงานในพื้นที่ภาคเหนือเป็นหลักและใช้ประสบการณ์และบทเรียนจากรุ่นพี่(เวทีพระ รุ่น1) มาช่วยเสริม การดำเนินกิจกรรม มุ่งเน้นทั้งการเพิ่มเติมความรู้ (Knowledge) การนำความรู้ ไปปรับใช้โดยการฝึกปฏิบัติในห้องและการลงพื้นที่จริง (Practise) เพื่อมุ่งไปสู่การปรับเปลี่ยน พฤติกรรม/ทัศนคติ (Attitude) กิจกรรมมุ่งเน้นให้กลุ่มเป้าหมายมีการหนุนเสริมช่วยเหลือกันอย่าง ต่อเนื่อง จากกระบวนการดังกล่าวพบว่าการใช้กระบวนการวิจัยเป็นเครื่องมือสามารถที่จะ พัฒนา ”คน” ที่มีความหลากหลายทั้งสถานภาพ บทบาทหน้าที่ ระดับการศึกษา ประสบการณ์ การทำงานพัฒนาและการทำงานวิจัย จากที่เป็น “ปัจเจก” พัฒนาไปสู่การเป็น “กลุ่ม/เครือข่าย” การหนุนเสริมช่วยเหลือกันและสามารถปรับเปลี่ยนทัศนคติจากเดิมที่เชื่อว่า “การวิจัย” เป็นเรื่องที่ ยุ่งยากและเป็นเรื่องของนักวิชาการเท่านั้น เมื่อกลุ่มเป้าหมายผ่านกระบวนการแล้วต่างก็บอกว่า “ทุกคนสามารถที่จะทำวิจัยได้เพราะอยู่ในวิถีชีวิตประจำวัน” กระบวนการที่จะพัฒนาให้ กลุ่มเป้าหมายปรับเปลี่ยนทัศนคติและสามารถนำไปสู่การปฏิบัติได้นั้นมีเงื่อนไขและปัจจัยหลักคือ 1.กลุ่มเป้าหมายที่เข้าร่วมเวที แต่ละคนควรจะมีเป้าหมายที่ชัดเจนของตนเองและมี เป้าหมายร่วมกันด้วย เช่น แต่ละคนมีเป้าหมายหลักที่เป็นเป้าหมายร่วมอย่างเดียวกันคือต้องการ เรียนรู้กระบวนการวิจัยเพื่อนำกระบวนการวิจัยไปใช้ในการพัฒนางานที่ตนเองกำลังทำ และแต่ละ คนมีเป้าหมายรองที่แตกต่างกันเพราะบทบาทหน้าที่ที่ตนเองกำลังทำอยู่แตกต่างกันไป 2.การสร้างกระบวนการเรียนรู้ (1)ควรมีทั้งทฤษฏีและการฝึกปฏิบัติ (2)กลุ่มเป้าหมายมี ส่วนร่วมในกระบวนการ และ(3) กลุ่มเป้าหมายมีโอกาสเป็นทั้งผู้รับและผู้ให้ด้วย 3.ทีมวิทยากรควรจะต้องเป็นคนที่มีประสบการณ์ตรง ทั้งทฤษฏีและการปฏิบัติ 4.มีพี่เลี้ยงหนุนเสริมอย่างต่อเนื่อง The ‘Network Development of Researchers in Northern Thailand’ Project has two main objectives. First, the Project aims to improve knowledge and practical skills about participatory action research. With an outcome from the six previous research projects, our Project also provides network alliances with knowledge about the development of village communities. Secondly, by way of out social networks, the Project attempts to expand all these knowledge and practical skills to other alliances in Thailand’s northern regions. The target group who attends the Project varies according to different social statuses – for example, Buddhist monks, school teachers, university lecturers, local researchers, community developers, and students. They also have different educational backgrounds, from a BA degree to an MA degree. Some of these people have past experiences in research and development, while many do not. As a consequence of these attendants’ differences, the Project adopts a technique of audience analysis, and thus sets up the suitable objectives, contents, and working processes for the targeted participants. In this respect, the Project divides these people into two groups. First, the Project deals with Buddhist monks who have research and fieldwork backgrounds. In so doing, a meeting forum technique is used as a tool to extend these participants’ knowledge and experiences. Aided by researchers in the ‘Communication for Community’ Project, this meeting activity enables the target group to support each other continually. Secondly, for those attendants who have no experience about fieldwork research, our Project uses an external expert (e.g., Dr. Kanjana Kaewthep) to extend these people with knowledge and research experiences. Furthermore, the Project provides a communication space that allows the two groups of attendants to share their knowledge and practical skills, so that they will improve attitudes and performances about research and development. Using a research technique as a tool, our Project is able to develop ‘human resources’, or people with various social statuses, roles, educational backgrounds, research and development experiences. The Project also brings about a ‘social network’ in which an ‘individual’ researcher can support each other mutually. Although previously the targeted participants ignores and regards ‘research’ to be complicated and too academic, the Project enables them to re-consider ‘research’ as part of their everyday life and practices. Our Project concludes that there are four crucial factors which change these people’s attitudes and performances about research and development. 1. The targeted audiences who attend the research and development project must be enthusiastic to improve knowledge and practical skills. Despite their different statuses and roles, they need to share a similar goal in learning more knowledge about research and development. 2. The process of capacity building must consist of both theory and practice, adopting a participation technique that allows attendants to be communicators from various angles (e.g., senders, receivers, etc.). 3. The external experts should have a direct experience in research and development theoretically and practically. 4. The external supporters must do their tasks continually.