การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณสมบัติของผิวทางแอสฟัลต์คอนกรีตที่สามารถ ระบายน้ำได้ โดยเปรียบเทียบคุณสมบัติของผิวทางแอสฟัลต์คอนกรีตระบายน้ำที่ใช้หินปูนกับตะกรัน เหล็กเป็นวัสดุมวลรวม รวมทั้งหาความเหมาะสมในการออกแบบส่วนผสมและการประยุกต์ใช้ใน ประเทศไทย โดยในการศึกษานี้แบ่งการทดสอบแอสฟัลต์คอนกรีตออกเป็น 3 ส่วน คือ 1) การ ทดสอบคุณสมบัติเบื้องต้นของแอสฟัลต์คอนกรีตระบายน้ำเปรียบเทียบกับแอสฟัลต์คอนกรีตที่มี ความหนาแน่นสูงที่ใช้หินปูนเป็นวัสดุมวลรวม 2) การเปรียบเทียบคุณสมบัติของแอสฟัลต์คอนกรีต ระบายน้ำที่ใช้หินปูนเป็นวัสดุมวลรวมกับแอสฟัลต์คอนกรีตระบายน้ำที่ใช้ตะกรันเหล็กเป็นวัสดุมวล รวม 3) การหาความหนาที่เหมาะสมของแอสฟัลต์คอนกรีตระบายน้ำสำหรับปูทับบนแอสฟัลต์ คอนกรีตที่มีความหนาแน่นสูง จากผลการศึกษาพบว่า แอสฟัลต์คอนกรีตระบายน้ำมีความสามารถ ในการระบายน้ำลงสู่ด้านล่างของผิวทางได้ดีกว่าแอสฟัลต์คอนกรีตที่มีความหนาแน่นสูง มีแรง เสียดทานระหว่างผิวทางกับล้อยานพาหนะมากกว่าทั้งในสภาพแห้งและเปียก รวมทั้งลดการกระเซ็น ของน้ำและแสงสะท้อนจากผิวทางที่เปียก โดยแอสฟัลต์คอนกรีตระบายน้ำที่ใช้ตะกรันเหล็กเป็น วัสดุมวลรวมจะมีความทนทานและมีความสามารถในการรองรับปริมาณการจราจรมากกว่าแอสฟัลต์ คอนกรีตระบายน้ำที่ใช้หินปูนเป็นวัสดุมวลรวมเล็กน้อย เมื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการใช้งาน ของแอสฟัลต์ซีเมนต์กับต้นทุนของวัสดุนั้น แอสฟัลต์ซีเมนต์ที่มีความเหมาะสมที่สุดคือ แอสฟัลต์ ซีเมนต์ที่ผสมกับโพลิเมอร์ (SBS 40% ผสมในเรซิ่น) 12% โดยน้ำหนัก ซึ่งคิดเป็นปริมาณ SBS 4.8% โดยน้ำหนัก