วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2556

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการนอนหลับของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับยาเคมีบำบัดและศึกษาความสามารถในการพยากรณ์ของปัจจัย ได้แก่ ความคิดที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการนอนหลับ พฤติกรรมการขัดขวางการนอนหลับ ความปวด ความเหนื่อยล้า อาการร้อนวูบวาบ การรบกวนด้านอารมณ์ กับอาการนอนไม่หลับในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับยาเคมีบำบัด กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคมะเร็งเต้านมที่ได้รับเคมีบำบัด และเข้ารับการรักษาในแผนกเคมีบำบัด โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ จำนวน 120 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความคิดที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการนอนหลับ แบบประเมินพฤติกรรมที่ขัดขวางการนอนหลับ แบบประเมินความปวด แบบประเมินความเหนื่อยล้า แบบประเมินอาการร้อนวูบวาบ แบบประเมินการรบกวนด้านอารมณ์และแบบประเมินการนอนหลับ ที่ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิและหาความเที่ยงจากแบบประเมินได้เท่ากับ .80, .81, .91, .92 และ. 90ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1.การนอนหลับของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับเคมีบำบัดอยู่ในระยะไม่มีอาการนอนไม่หลับ(No clinically significant insomnia)( x = 1.93, SD = 1.06) 2.พฤติกรรมที่ขัดขวางการนอนหลับ ความรุนแรงของอาการร้อนวูบวาบ และความคิดที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการนอนหลับ สามารถร่วมกันพยากรณ์ปัญหาการนอนหลับของกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับเคมีบำบัดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีอำนาจพยากรณ์ร้อยละ 63และสร้างสมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน ได้ดังนี้ อาการนอนไม่หลับของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับเคมีบำบัด=+.599 (พฤติกรรมที่ขัดขวางการนอนหลับ)+.378(ความรุนแรงของอาการร้อนวูบวาบ)+.156(ความคิดที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการนอนหลับ)