วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

ปัญหาหนึ่งจากงานเข็นที่ต้องเข็นตลอดเวลา คืออาจก่อให้เกิดอาการบาดเจ็บเรื้อรัง ซึ่งสามารถแก้ไข้ปัญหาได้โดยการลดน้ำหนักเข็นให้น้อยลง แต่วิธีนี้กลับกลายเป็นการเพิ่มความเหนื่อยล้าเพราะต้องเพิ่มจำนวนรอบในการเข็นเพื่อขนถ่ายสินค้าให้เสร็จ ดังนั้นเพื่อป้องกันผู้ทำงานให้ไม่ต้องรับภาระด้านใดด้านหนึ่งมากเกินไป งานวิจัยนี้ได้แก้ปัญหาโรงงานตัวอย่างที่พนักงานเข็นประสบปัญหาบาดเจ็บเรื้อรัง โดยการลดภาระงานเข็น จาก 2 แนวทาง คือ 1. การปรับปรุงรถเข็น และ 2. หาน้ำหนักบรรทุกสำหรับงานเข็น โดยการเทรดออฟระหว่างแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างและการใช้พลังงาน ผู้เข้าร่วมการวิจัยเป็นพนักงานในโรงงานเพศหญิงจำนวนรวม 28 คน มีอายุระหว่าง 23-51 ปี ผลการปรับปรุงรถเข็นพบว่าขนาดล้อ 125 มม. และระดับมือจับ 82 ซม. ได้ส่งผลต่อค่าแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างน้อยที่สุด คือเฉลี่ยที่ 4,195 นิวตัน ลดลงจากก่อนปรับปรุงคือเฉลี่ยที่ 5,094 นิวตัน ทั้งนี้การปรับระดับมือจับให้อยู่ในระดับเอวส่งผลต่อการลดลงของแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะกิจกรรมทางเลี้ยว ในขณะที่การเพิ่มขนาดล้อนั้นไม่ส่งผลต่อการลดลงของแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งน่าจะเกิดจากพฤติกรรมการออกแรงผลักรถเข็นงานของพนักงานที่ได้กำหนดให้เป็นอิสระ และผลการหาน้ำหนักบรรทุกสำหรับงานเข็น ได้ใช้แนวคิดการหาน้ำหนักบรรทุกที่ได้ค่าต่ำสุดของผลรวมจากทั้ง 2 ตัวชี้วัด Load at minimize = Min (NormFc+ NormCal) ผลที่ได้คือน้ำหนักบรรทุกสำหรับงานเข็นที่มีแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างน้อยที่สุดที่ไม่ใช้พลังงานเพิ่มขึ้น น้ำหนักบรรทุกงานเข็นในโรงงานกรณีศึกษาได้ลดลงจากเดิมก่อนปรับปรุงที่ 135 กิโลกรัม เป็น 102 กิโลกรัม โดยส่งผลกระทบต่อแรงกดอัดที่หมอนรองกระดูกสันหลังส่วนล่างเฉลี่ย 3,021 นิวตัน และการใช้พลังงานเฉลี่ย 72 กิโลแคลอรีต่อขั่วโมง ซึ่งถือได้ว่าเป็นงานที่อยู่ในเกณฑ์ปลอดภัยทั้งต่อแรงที่มากระทำต่อร่างกายและความเหนื่อยล้า