วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

งานวิจัยนี้เป็นการออกแบบและพัฒนากระบวนการวัดสัดส่วนร่างกายมนุษย์แบบมิติเส้นตรง ในแนวแกน 2 มิติจากภาพถ่ายดิจิตอล โดยมีระยะอ้างอิงในภาพเทียบกับระยะอ้างอิงจริง ซึ่งกระบวนการในการหาขนาดถูกแบ่งออกเป็น 2 วิธี คือ หาขนาดสัดส่วนที่กว้างที่สุดและสูงที่สุดโดยใช้ขอบในภาพ และหาขนาดสัดส่วนที่สนใจโดยหาระยะห่างระหว่างพิกัด 2 จุด การศึกษาเบื้องต้นจากหุ่นทดลองพบว่า เงื่อนไขการติดตั้งอุปกรณ์ที่ให้ความคลาดเคลื่อนน้อยที่สุด คือ ระยะห่างระหว่างกล้องกับวัตถุที่ 7 เมตร และขนาดของภาพถ่ายที่มีความละเอียดมากกว่าเท่ากับ 6 ล้านพิกเซล จากการนำไปใช้งานจริง และทดสอบสมมติฐานความแตกต่างระหว่างโปรแกรม และเทคนิคนี้ กับการใช้อุปกรณ์วัดสัดส่วนร่างกายมนุษย์ พบว่าสามารถวัดได้ในทุกสัดส่วน โดยจะมีสัดส่วนที่แม่นยำที่สุดในสัดส่วนความสูง, ความสูงระดับสายตาขณะยืน,ระยะกางแขน, ระยะกางศอก, ความสูงของระยะเอื้อมแขนขึ้นเหนือศีรษะในท่านั่ง, ความสูงระดับไหล่ขณะยืน, ความสูงสะโพก, ความสูงระดับนิ้วมือ, ความสูงระดับข้อศอกขณะนั่ง, ความหนาของต้นขา, ความสูงของเข่าขณะนั่ง, ความกว้างไหล่อ้างอิงปุ่มหัวไหล่, ความกว้างสะโพก และความหนาช่องท้อง ซึ่งสัดส่วนอื่นๆ นอกเหนือไปจากที่ได้กล่าวไปนั้นสามารถนำไปใช้งานจริงได้เช่นเดียวกัน