วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

การออกแบบโต๊ะและเก้าอี้ให้เหมาะกับขนาดสัดส่วนร่างกายของเด็กนักเรียนตามแนวทางการยศาสตร์นั้น จำเป็นต้องรู้ข้อมูลขนาดสัดส่วนร่างกายของผู้ใช้งาน ซึ่งการหาข้อมูลดังกล่าวสามารถทำได้หลายวิธีตั้งแต่การวัดโดยตรงจากกลุ่มประชากร การใช้ค่ามาตรฐานสัดส่วนร่างกาย รวมถึงการใช้ความสัมพันธ์ทางคณิตศาสตร์ การหาความสัมพันธ์ของสัดส่วนต่างๆ ของร่างกายที่ใช้ประกอบการออกแบบขนาดโต๊ะและเก้าอี้เรียนกับข้อมูลพื้นฐานที่โรงเรียนมี คือ น้ำหนักและส่วนสูงของนักเรียนจะช่วยให้การออกแบบทำได้สะดวกมากยิ่งขึ้น ซึ่งการหาความสัมพันธ์เหล่านี้ได้เก็บรวบรวมข้อมูลขนาดสัดส่วนร่างกายเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษา ในท่ายืนและท่านั่งจำนวน 20 สัดส่วน จากจำนวนนักเรียน 360 คน โดยการใช้ระบบวัดสัดส่วนร่างกายด้วยภาพถ่ายดิจิตอล สมการถดถอยเชิงเส้นและสมการความสัมพันธ์ถดถอยพหุคูณ ถูกนำมาใช้หาความสัมพันธ์ดังกล่าว พบว่าสัดส่วนในลักษณะที่เป็นรยางค์ของร่างกาย เช่น แขน, ขา มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นไปในทิศทางเดียวกันกับความสูงของร่างกายที่เพิ่มขึ้น สำหรับสัดส่วนในบริเวณที่สะสมไขมันตามร่างกาย เช่น ต้นขา, สะโพก มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตามน้ำหนักของร่างกาย สมการดังกล่าวถูกสร้างขึ้นจากตัวแปรต้น คือ ข้อมูลด้านความสูงและน้ำหนักของร่างกาย โดยแต่ละสัดส่วนแสดงเป็นสมการ 3 สมการ คือ 1. สมการที่ใช้ข้อมูลเฉพาะความสูง 2. สมการที่ใช้ข้อมูลเฉพาะน้ำหนัก และ 3. สมการที่ใช้ข้อมูลทั้งความสูงและน้ำหนักร่วมกัน ซึ่งแต่ละสมการให้ค่า สัมประสิทธิ์การตัดสินใจ (R²) ที่แตกต่างกัน โดยส่วนมากสมการที่ใช้ข้อมูลด้านความสูงและน้ำหนักร่วมกันจะให้ค่า R² สูงกว่าการใช้ตัวแปรต้นเพียงตัวแปรใดตัวแปรหนึ่ง ดังนั้นการนำสมการไปใช้งานจึงขึ้นอยู่กับผู้ใช้งานว่าต้องการความแม่นยำมากน้อยเพียงใด