งานชิ้นนี้แสดงพัฒนาการการเปลี่ยนผ่านทางกรอบทฤษฏีในการศึกษาสหภาพยุโรปในสามระยะ 1) ทฤษฏีที่มุ่งศึกษาการบูรณาการ โดยพิจารณาแรงผลักดันและตัวแสดงที่มีบทบาทในการบูรณาการยุโรป สองสำนักหลักคือ ภารกิจนิยมใหม่ ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษที่ 1950-1970 ปะทะกับแนวความคิดที่เน้นความร่วมมือโดยรัฐสมาชิก/แนวคิดที่เน้นความร่วมมือโดยรัฐสมาชิกแบบเสรีนิยมมีอิทธิพลในกลางทศวรรษที่ 1960 และ 1990 2) ทฤษฏีนโยบายทางเลือกที่มีพื้นฐานจากทฤษฏีทางรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ประกอบด้วย สถาบันนิยมใหม่ เครือข่ายนโยบาย การปกครองหลายลำดับชั้น รัฐที่ควบคุมกำกับ และการปกครองเหนือรัฐ ที่มองสหภาพยุโรปเป็น “ระบบการเมือง” ที่มีพลวัตรในตัวเอง อันสืบเนื่องจากอิทธิพลของสหภาพยุโรปนโยบายหลายๆ ด้านของรัฐสมาชิกภายหลังการจัดตั้งยุโรปตลาดเดียวในช่วงทศวรรษที่ 1990 3) กระบวนการยุโรปภิวัฒน์ ซึ่งเป็นแนวทางใหม่ในการศึกษาสหภาพยุโรปที่เน้นมองว่ากลไกของสหภาพยุโรปได้มีอิทธิพลต่อรูปแบบพฤติกรรมของรัฐสมาชิก และการปรับพฤติกรรมของรูปแบบภูมิภาคนิยมในบริเวณอื่นของโลก