วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เป็นท่าอากาศยานแห่งชาติ มีอาคารหลัก 2 อาคาร คือ อาคารผู้โดยสารและอาคารเทียบเครื่องบิน A-G พื้นที่รวม 563,000 ตร.ม. เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 2549 จนถึงปัจจุบัน สามารถรองรับผู้โดยสาร 45 ล้านคนต่อปีและเปิดใช้อาคารตลอด 24 ชั่วโมง บริหารจัดการโดยบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาพรวมของการเปลี่ยนแปลงการบริหารทรัพยากรกายภาพในช่วงปี 2549-2557 ใช้วิธีการรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร สัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้อง จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาทำการวิเคราะห์และอภิปรายผล จากการศึกษาพบว่า การบริหารทรัพยากรกายภาพท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ แบ่งออกเป็น 2 สายงาน คือ สายปฏิบัติการและสายบำรุงรักษา โดยสายปฏิบัติการ ได้แก่ ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ฝ่ายการท่าอากาศยาน ฝ่ายดับเพลิงและกู้ภัย ในสายบำรุงรักษา ได้แก่ ฝ่ายไฟฟ้าและเครื่องกล ฝ่ายสนามบินและอาคาร ในทางกายภาพอาคารพบว่ามีการเปลี่ยนแปลงของอาคารผู้โดยสารและอาคารเทียบเครื่องบินทั้งหมด 34,108 ตร.ม. โดยเป็นพื้นที่บริการผู้โดยสาร 14,844 ตร.ม. รองลงมาคือพื้นที่ส่วนกลางและทางสัญจร 14,373 ตร.ม. พื้นที่ห้องน้ำ 2,695 ตร.ม. พื้นที่หน่วยงานรัฐ 1,146 ตร.ม. พื้นที่เช่าสายการบิน 1,050 ตร.ม. พื้นที่ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงคือ พื้นที่ร้านค้า และพื้นที่ระบบประกอบอาคาร ในด้านการเปลี่ยนแปลงการบริหารทรัพยากรกายภาพ มีการเปลี่ยนแปลง 3 ครั้ง ครั้งแรกในปี 2550 เป็นการเปลี่ยนแปลงในระดับโครงสร้างการบริหาร โดยนโยบายขององค์กรเป็นปัจจัยที่เชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลง ครั้งที่สองในปี 2552 ครั้งที่สามในปี 2556 เป็นการเปลี่ยนแปลงในระดับขอบเขตงาน โดยนโยบายขององค์กรและการเปลี่ยนแปลงพื้นที่อาคารเป็นปัจจัยที่เชื่อมโยงการเปลี่ยนแปลง การศึกษานี้เสนอว่า ผู้บริหารท่าอากาศยานอื่นๆในประเทศไทย ควรคำนึงถึงปัจจัยที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในท่าอากาศยาน แล้วนำมาจัดโครงสร้างการบริหาร หน่วยงาน และขอบเขตงานของการบริหารทรัพยากรกายภาพให้มีความเหมาะสม พร้อมทั้งปรับปรุงกายภาพอาคารให้มีความพร้อมในการให้บริการ เพื่อตอบสนองต่อผู้โดยสารและผู้ใช้บริการได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ