วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2533

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะจำแนกประเภทของการณ์ลักษณะ และจัดประเภททางไวยากรณ์ของรูปแสดงการณ์ลักษณะในภาษาเมี่ยนหรือภาษาเย้า โดยวิเคราะห์ข้อมูลที่ปรากฏในนิทานเมี่ยน 5 เรื่อง ซึ่งเก็บข้อมูลที่บ้านห้วยแม่ซ้าย จังหวัดเชียงราย ส่วนประเภททางไวยากรณ์ของรูปแสดงการณ์ลักษณะ ผู้วิจัยได้ศึกษาเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับคำกริยาเท่านั้น ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ภาษาเมี่ยนมีการณ์ลักษณะใหญ่ๆ 2 ประเภทคือ การณ์ลักษณะสมบูรณ์ และการณ์ลักษณะไม่สมบูรณ์ การณ์ลักษณะสมบูรณ์แบ่งเป็น 3 ชนิด คือ การณ์ลักษณะฉับพลัน การณ์ลักษณะลุล่วง และการณ์ลักษณะประสบการณ์ ส่วนการณ์ลักษณะไม่สมบูรณ์แบ่งเป็น 2 ชนิด คือ การณ์ลักษณะเกิดซ้ำ และการณ์ลักษณะดำเนินต่อเนื่อง ซึ่งประกอบด้วย 4 ชนิดย่อยคือ การณ์ลักษณะกำลังดำเนินอยู่ การณ์ลักษณะทรงสภาพ การณ์ลักษณะดำเนินอยู่ และการณ์ลักษณะคงเดิม ส่วนประเภททางไวยากรณ์ของรูปแสดงการณ์ลักษณะเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับคำกริยานั้น มี 2 ประเภทคือ คำช่วยกริยา และ กลวิธีทางไวยากรณ์ คำช่วยกริยาที่สามารถแสดงการณ์ลักษณะได้แบ่งเป็น 2 ชนิด คือ 1) คำช่วยหน้ากริยา มี 3 คำ ได้แก่ /?iƏt4/ แสดงการณ์ลักษณะฉับพลัน /tsh ᴐ:2/ และ /kԑ:n3/ แสดงการณ์ลักษณะคงเดิม 2) คำช่วยหลังคำกริยา มี 4 คำ ได้แก่ /liw6/ แสดงการณ์ลักษณะลุล่วง /tØiƏ5/ แสดงการณ์ลักษณะประสบการณ์ /tØiƏn4/ แสดงการณ์ลักษณะกำลังดำเนินอยู่ และการณ์ลักษณะทรงสภาพ และ /kᴐ:l/ แสดงการณ์ลักษณะดำเนินอยู่ ส่วนกลวิธีทางไวยากรณ์ที่สามารถแสดงการณ์ลักษณะได้มี 2 วิธีคือ 1) การซ้ำกริยา เพื่อแสดงการณ์ลักษณะเกิดซ้ำหรือการณ์ลักษณะดำเนินอยู่ 2) การเรียงกริยา โดยมีคำว่า /miŋ3/ "ไป" หรือ /ta:j3/ "มา" ปรากฏเป็นคำกริยารองในโครงสร้างวลีหลายกริยาเพื่อแสดงการณ์ลักษณะลุล่วง