วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2527

การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนตามกลุ่มประสบการณ์ในหลักสูตรประถมศึกษา พุทธศักราช 2521 จากชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ของนักเรียนในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร โดยใช้กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 617 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยคัดลอกรายชื่อนักเรียนที่เป็นกลุ่มตัวอย่างพร้อมทั้งคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของแต่ละกลุ่มประสบการณ์ที่เรียนในชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 6 แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์โดยหาค่าสหสัมพันธ์คาโนนิคอล และหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างตัวพยากรณ์กับตัวเกณฑ์ ข้อค้นพบที่สำคัญโดยสรุปมีดังนี้ 1. สหสัมพันธ์คาโนนิคอลระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของทุกกลุ่มประสบการณ์ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 กับ 2 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 กับ 3 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 กับ 4 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 กับ 5 และชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 กับ 6 มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ทุกค่า ซึ่งค่าสหสัมพันธ์ของแต่ละคู่ที่มีได้สูงที่สุดเท้ากับ .51 .64 .72 .83 และ .06 ตามลำดับ และค่าสหสัมพันธ์ที่มีค่าสูงสุดนี้ กลุ่มทักษะคือ ภาษาไทย และคณิตศาสตร์ เป็นตัวพยากรณ์ที่มีน้ำหนักมากที่สุดในการอธิบายผลสัมฤทธิ์ในการเรียนชั้นสูงขึ้นไปในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 ส่วนตัวพยากรณ์เด่นสำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 กับ 6 เป็นกลุ่มสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต 2. สหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของทักษะภาษาไทยชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กับกลุ่มทักษะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 มีค่า .45 ระหว่างทักษะคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กับกลุ่มทักษะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 มีค่า .45 ระหว่างกลุ่มสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กับกลุ่มสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 มีค่า .43 ระหว่างกลุ่มสร้างเสริมลักษณะนิสัยชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กับกลุ่มสร้างเสริมลักษณะนิสัย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 มีค่า .36 และระหว่างกลุ่มการงานและพื้นฐานอาชีพ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กับกลุ่มการงานและพื้นฐานอาชีพ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง 5 มีค่า .33