การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาโมเดลสมการโครงสร้างขององค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อผลสำเร็จในการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษากับข้อมูลเชิงประจักษ์ และเสนอแนะนโยบายระบบและกลไกการพัฒนาผลสำเร็จในการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษาโดยใช้การวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ประธาน กรรมการ และอาจารย์ประจำหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา สถาบันอุดมศึกษาในภาคใต้จำนวน 410 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบโควต้า (Quota Method) หลักสูตรละ 3 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 ถึง 1.00 และค่าความเชื่อมั่นอยู่ระหว่าง .71 ถึง .91 สถิติที่ใช้คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธ์ิ การกระจาย ค่าความโด่ง ค่าความเบ้ การวิเคราะห์สัมประสิทธ์ิสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการตรวจสอบความกลมกลืนของโมเดลเชิงทฤษฎีกับข้อมูลเชิงประจักษ์โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป และนำผลการวิจัยเชิงคุณภาพที่ได้มาจากการสัมภาณ์มาช่วยอธิบายผลการวิจัยเชิง ปริมาณผลการวิจัยพบว่า ผลสำเร็จในการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษาในทุกด้านอยุ่ในระดับมากโมเดลสมการโครงสร้างขององค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อผลสำเร็จในการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษาสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ปัจจัยที่มีอิทธิพลทางตรงต่อผลสำเร็จในการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษาประกอบด้วย พฤติกรรมองค์การ เทคโนโลยีสารสนเทศ และกระบวนการจัดการความรู้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ปัจจัยทั้งหมดสามารถอธิบายผลสำเร็จในการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษาได้ร้อยละ 79 ผลการวิจัยเชิงคุณภาพสอดคล้องกับเชิงปริมาณในทุกมิติและมีข้อเสนอแนะให้สร้างระบบและกลไกการพัฒนาคุณภาพนักศึกษาใน 8 ด้านประกอบด้วย การพัฒนาหลักสูตร การจัดการเรียนการสอน การวิจัยเพื่อสร้างและประยุกต์ใช้องค์ความรู้ใหม่ การบริหารจัดการ การสร้างและพัฒนาสังคมฐานความรู้ การให้บริการทางวิชาการแก่สังคม การประกันคุณภาพ และการขับเคลื่อนงานศิลปะและวัฒนธรรม เพื่อยกระดับการจัดการความรู้ระดับบัณฑิตศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ