ผลงานทั้งสามเล่มนี้สะท้อนภาพสังคมเมืองตะวันตกในยุคศตวรรษที่ 20 ซึ่งคนทั่วไปยกย่องว่าเจริญรุ่งเรือง แท้จริงแล้วเป็นสังคมที่สร้างสภาวะบีบคั้น อันเนื่องมาจากการให้ความสำคัญแก่วัตถุ กฎเกณฑ์และค่านิยมมากกว่าจิตใจ ผู้ประพันธ์สร้างตัวละครที่มีลักษณะแปลกแยก ไม่ยอมรับสภาพของสังคมที่ตนอาศัยอยู่ และพยายามแสวงหาความสุขในชีวิตรูปแบบอื่น ผู้ประพันธ์เสนอแนวทางการดำรงชีวิตในอุดมคติของเขา นั่นคือการรู้จักมองโลกให้เป็นด้วยการอยู่อย่างกลมกลืนกับจักรวาล อันเป็นวิถีชีวิตแบบเรียบง่าย แต่มีอิสระมีมิตรภาพและความเอื้ออาทรให้กับผู้อื่น ซึ่งจะทำให้มนุษย์สามารถเข้าถึงคุณค่าและความหมายที่แท้จริงของชีวิตได้ ผู้ประพันธ์ใช้กลวิธีการถ่ายทอดทัศนคตินี้ โดยผ่านตัวละครที่ปลอดจากการครอบงำของระบบสังคม สมถะ และมีจิตใจที่บริสุทธิ์ จะเห็นได้ว่า ตัวละครหลัก ๆ ทั้งที่อยู่ในช่วงวัยเด็กและวัยรุ่น ที่อยู่ในวัยผู้ใหญ่ รวมถึงตัวละครรองบางตัวนั้น ล้วนเป็นตัวละครที่เป็นตัวแทนของมนุษย์ในอุดมคติอย่างแท้จริง อนึ่ง ผู้ประพันธ์ใช้กลวิธีการเล่าเรื่องซ้อนในงานเขียน อันเป็นวิธีการเปลี่ยนตัวผู้เล่าเรื่อง ทั้งนี้ เพื่อย้ำเน้นแนวคิดเรื่องวิถีชีวิตในอุดมคติของเขา เป็นที่น่าสังเกตว่า ตัวละครมักจะกลับสู่จุดเริ่มต้นภายหลังจากออกไปแสวงหาความหมายให้กับชีวิต นั่นแสดงให้เห็นว่าตัวละครยอมรับสภาพความเป็นจริง มองโลกได้อย่างถ่องแท้ และไม่พยายามขบถต่อสิ่งที่ตนนั้นไม่อาจฝืนได้ ขณะเดียวกัน การค้นพบตนเองและค้นพบโลก ก็ทำให้เขาสามารถดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมปัจจุบันต่อไปได้ โดยไม่ทุกข์ทรมานเหมือนในอดีต