วัตถุประสงค์หลักของวิทยานิพนธ์เรื่องการปรับตัวทางสังคมของเด็กกำ พร้าในสถานสงเคราะห์ศึกษาเฉพาะกรณีสถานสงเคราะห์เด็กหญิงภาคตะวัน ออกเฉียงเหนือ จังหวัดอุดรธานี ได้แก่ การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการปรับตัว ทางสังคมของเด็กกำพร้าในสถานสงเคราะห์เด็กหญิงภาคตะวันออกเฉียง เหนือจังหวัดอุดรธานี โดยมีสมมติฐานดังต่อไปนี้ 1. เด็กกำพร้าที่มีอายุมากกว่าสามารถปรับตัวทางสังคมได้ดีกว่าเด็ก กำพร้าที่มีอายุน้อยกว่า 2. เด็กกำพร้าที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาสูงกว่าสามารถปรับตัว ทางสังคมได้ดีกว่าเด็กกำพร้าที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาต่ำกว่า 3. เด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์นานกว่าสามารถปรับตัว ทางสังคมได้ดีกว่าเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์สั้นกว่า 4. เด็กกำพร้าที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมทางโรงเรียนที่เหมาะสมมากกว่า สามารถปรับตัวทางสังคมได้ดีกว่ากำพร้าที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมทางโรงเรียนที่ เหมาะสมน้อยกว่า แม้ว่าผู้วิจัยได้ใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลหลายวิธีเพื่อให้ได้ข้อมูล มากที่สุดในการทดสอบสมมติฐาน แต่วิธีการหลักคือการที่ผู้วิจัยได้เข้าไปอยู่ที่สถานสงเคราะห์เป็นเวลา 3 เดือน ข้อมูลที่ได้สนับสนุนสมมติฐานข้อที่ 1 และ สมมติฐานข้อที่ 4 ซึ่งแสดงให้เห็นอิทธิพลอย่างมากของปัจจัยด้านประชากรและ ปัจจัยทางสังคม หลังจากได้กล่าวถึงปัญหาต่าง ๆ ที่พบในการวิจัย ผู้วิจัยให้ข้อ เสนอแนะทั้งในทางทฤษฎีและทางปฏิบัติไว้ในวิทยานิพนธ์นี้