วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาหาแนวทางในการปรับปรุงกระบวนการที่ใช้เครื่องจักรในการผลิต โดยใช้แนวคิดแบบย้อนหลังในการปรับปรุงพื้นฐาน ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอนคือ วัดอะไร จะวัดอย่างไร และปรับปรุงอย่างไร โดยจะทำเลือกตัวชี้วัดที่เหมาะสมที่สามารถกำหนดเป้าหมายได้อย่างชัดเจนว่าจะเน้นการปรับปรุงด้านใด โดยงานวิจัยนี้ได้ปรับปรุงประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องมือสำหรับเครื่องจักรในสายการผลิตแบบต่อเนื่อง ผลจากการศึกษาข้อมูลก่อนปรับปรุงพบว่า เครื่องจักรในกระบวนการมีค่าประสิทธิผลโดยรวมที่ต่ำ โดยมีสาเหตุมาจากความสูญเสียด้านอัตราความพร้อมใช้งานต่ำ ซึ่งจากการวิเคราะห์ข้อมูลความสูญเสียด้วยแผนผังก้างปลา พบว่ามีสาเหตุที่สำคัญ 2 ประการคือ 1. เครื่องมือของเครื่องพิมพ์โลหะบัดกรีเสียเนื่องมาจากการบำรุงรักษาที่ไม่มีประสิทธิภาพ และการให้ฝ่ายซ่อมบำรุงนั้นรับผิดชอบในการดูแลรักษาแต่เพียงผู้เดียว เมื่อเกิดความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ การผลิตก็ต้องหยุดเพื่อรอช่างซ่อมบำรุงมาแก้ไข 2. การเปลี่ยนรุ่นการผลิตต่อรอบใช้เวลานาน เนื่องมาจากการเลือกใช้แบบพิมพ์ในการเปลี่ยนรุ่นการผลิตหลายครั้งต่อหนึ่งรอบการผลิต ในการปรับปรุงประกอบด้วย 2 ส่วน ส่วนแรกเป็นการทบทวนระบบบำรุงรักษาเชิงป้องกัน และการให้พนักงานฝ่ายผลิตนั้นมีส่วนร่วมในการบำรุงรักษาครื่องจักร และส่วนที่สองเป็นการลดส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของการเปลี่ยนรุ่นการผลิต โดยการศึกษาความถี่ในการเลือกใช้แบบพิมพ์ในอดีต นำมาสร้างตารางความสัมพันธ์ในการเลือกใช้แผ่นรองพิมพ์ที่เหมาะสมเพื่อลดเวลาติดตั้ง ภายหลังการปรับปรุงพบว่า ค่าประสิทธิผลโดยรวมนั้นมีค่าเพิ่มขึ้นจากเดิม 61.7% เป็น 79.1% คิดเป็นเปอร์เซนต์การปรับปรุงคือ 22% ซึ่งเป็นผลมาจากอัตราความพร้อมใช้งานของเครื่องจักรที่สูงขึ้นเป็นสำคัญ