วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยลัย, 2543

ศึกษาและสร้างขั้นตอนการวิเคราะห์เหตุขัดข้องของเครื่องจักร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน โดยการนำประวัติการขัดข้องในรูปแบบของข้อมูลลำดับชั้น การขัดข้องของเครื่องจักรมาประยุกต์ใช้กับข้อมูลทางสถิติ ของปัญหาการขัดข้องที่เกิดขึ้นของเครื่องจักรให้ได้มาซึ่งหัวข้อ และช่วงเวลาการปฏิบัติงานบำรุงรักษาเชิงป้องกันที่เหมาะสม และดำเนินการแก้ไขปรับปรุง จากการศึกษาเบื้องต้นพบว่า ระบบบำรุงรักษาเชิงป้องกันของโรงงานกรณีศึกษา ในปัจจุบันไม่มีการนำข้อมูลการขัดข้องของเครื่องจักร มาวิเคราะห์เพื่อนำไปใช้ในการปรับแผนงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน ดังนั้นในการศึกษานี้ได้สร้างขั้นตอนวิเคราะห์เหตุขัดข้อง ของเครื่องจักร จัดระเบียบข้อมูลการขัดข้อง นำเสนอวิธีการปรับปรุงหัวข้อ และช่วงเวลาการปฏิบัติงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน สุดท้ายได้มาซึ่งแผนปฏิบัติงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน ที่แบ่งช่วงปฏิบัติทุก 500 ชั่วโมง 1000 ชั่วโมง และ 2000 ชั่วโมงตามชั่วโมงการทำงานของเครื่องจักร การศึกษานี้ได้ปรับปรุงแผนกผลิตชิ้นส่วนเพลาข้อเหวี่ยง ในสายการผลิต A และ B โดยเครื่องจักรที่สนใจ ได้แก่ เครื่องจักรประเภทเจียรนัยผิวนอกและเจียรนัยผิวในอัตโนมัติ และเครื่องจักรประเภทกลึงอัตโนมัติ ผลการปรับปรุงพบว่า เครื่องจักรประเภทเจียรนัยผิวนอกอัตโนมัติ มีช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องเพิ่มขึ้น 10,610.33 นาที และ 6,469.75 นาที ตามลำดับ และมีค่าเปอร์เซ็นต์ความพร้อมทำงานเพิ่มขึ้น 1.62% และ 3.07% ตามลำดับ ที่เครื่องจักรประเภทเจียรนัยผิวในอัตโนมัติ มีช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องเพิ่มขึ้น 8,452.50 นาที และ 6,658.38 นาที ตามลำดับ และมีค่าเปอร์เซ็นต์ความพร้อมทำงานเพิ่มขึ้น 2.59% และ 0.97% ตามลำดับ และที่เครื่องจักรประเภทกลึงอัตโนมัติ ที่สายการผลิต A ไม่เกิดช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องขึ้น และสายการผลิต B มีช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องเพิ่มขึ้น 4,183 นาที ตามลำดับ และมีค่าเปอร์เซ็นต์ความพร้อมทำงานเพิ่มขึ้น 0.21% และ 0.56% ของสายการผลิต A และ B ตามลำดับ