จากการพยายามสืบสานเอกลักษณ์ไทยในงานสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ พบว่ารูปแบบของสถาปัตยกรรมมีแนวโน้มเป็นสากลมากขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีใหม่ๆ มาแทนวัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีเก่า เพื่อให้มีความสอดคล้องกับยุคสมัยและวิถีชีวิตในสังคมปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีความชัดเจนในแนวทางการออกแบบเพื่อการพัฒนาสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ที่เหมาะสม โดยเฉพาะในแง่การใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องควบคู่กับ "รูปแบบ" สถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ที่เหมาะสม และเป็นที่ยอมรับของสถาปนิกและบุคคลทั่วไปซึ่งมีประสบการณ์ทางสถาปัตยกรรมแตกต่างกัน การวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาทฤษฎีและเนื้อหาที่เกี่ยวข้อง ควบคู่กับการสำรวจรูปแบบสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ ในแง่การใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีทั้งในอดีตและในปัจจุบัน เพื่อใช้เป็นแนวทางในการกำหนดประเด็นการศึกษาและการสร้างภาพจำลองโดยคอมพิวเตอร์ สำหรับใช้ในการจัดทำแบบสอบถามในการรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มสถาปนิกและกลุ่มบุคคลทั่วไปกลุ่มละ 150 คน โดยมุ่งศึกษาเปรียบเทียบลักษณะไทยและความเหมาะสมที่ปรากฎในภาพระหว่างภาพจจริงกับภาพจำลอง ตลอดจนการศึกษาเปรียบเทียบการรับรู้และการยอมรับลักษณะไทยระหว่างกลุ่มสถาปนิกกับกลุ่มบุคคลทั่วไป ผลการวิจัยพบว่า การใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องในงานสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ เฉพาะที่มีลักษณะไทยเด่นชัด ล้วนมีรูปแบบทางสถาปัตยกรรมใกล้เคียงกับรูปแบบที่มีการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีอย่างที่ปรากฎในอดีตทั้งจากการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีเก่าและจากการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีใหม่ ที่มีการประยุกต์หรืออิงหลักการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีอย่างในอดีต ซึ่งโดยรวมเรียกว่า "การใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องแบบเก่า" ส่วนการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องแบบใหม่ (แบบสากล)จะไม่แสดงลักษณะไทยที่เด่นชัดนัก เมื่อพิจารณาในแง่ความเหมาะสมพบว่า การใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีที่เหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นแบบเก่าหรือแบบใหม่ ขึ้นอยู่กับรูปแบบอาคารที่สอดคล้องกับประโยชน์ใช้สอยและประเภทของอาคาร ที่ตั้ง เป็นต้นแสดงว่าแนวทางพัฒนาสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ จำเป็นต้องพัฒนารูปแบบการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีการสืบสานและสอดคล้องกับลักษณะไทยในอดีตและควรพัฒนาควบคู่ไปกับรูปแบบอาคารในภาพรวม ในขณะเดียวกันพบว่า ทั้งกลุ่มสถาปนิกและกลุ่มบุคคลทั่วไปยังมีความคิดเห็นแตกต่างกันในลักษณะไทยจากการใช้วัสดุก่อสร้างและเทคโนโลยีบางประการ ย่อมแสดงว่า ทั้งสองกลุ่มมีประสบการณ์ที่เป็นตัวกำหนดการรับรู้และยอมรับลักษณะไทยที่แตกต่างกัน ดังนั้นการออกแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ของสถาปนิกควรคำนึงถึงความแตกต่างดังกล่าว เพื่อให้รูปแบบสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่เป็นที่ยอมรับทั้งในวงการสถาปนิกและบุคคลทั่วไปได้มากยิ่งขึ้น