วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึง อำนาจของเจ้าพนักงานในกระบวนการยุติธรรม ในการควบคุมตัวผู้ป่วยโรคจิตเภท โดยศึกษาเฉพาะอำนาจของเจ้าพนักงานตำรวจและแพทย์ในการควบคุมตัวผู้ป่วยโรคจิตเภทที่ยังมิได้กระทำความผิดอาญาหรือกระทำความผิดลหุโทษ และน่าจะก่อให้เกิดอันตรายแก่ตนเองหรือผู้อื่นนำผู้ป่วยนั้นส่งโรงพยาบาลเพื่อบำบัดรักษาตามกฎหมายของประเทศไทยและวิเคราะห์เปรียบเทียบกฎหมายสุขภาพจิตของต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศอังกฤษ ประเทศ สหรัฐอเมริกา และประเทศญี่ปุ่น ผลจากการศึกษาวิจัยพบว่าอำนาจของเจ้าพนักงานตรวจตามกฎหมายไทยที่ใช้อยู่ในปัจจุบันยังมีข้อบกพร่องและขาดความชัดเจน จึงส่งผลให้เจ้าพนักงานตำรวจเกิดความลังเลในการดำเนินการควบคุมตัวผู้ป่วยโรคจิตเภท นอกจากน ยังไม่มีการบัญญัติกฎหมายให้อำนาจแพทย์ทำการบังคับรักษาผู้ป่วยโรคจิตเภท ทำให้เกิดมีข้อขัดข้องในทางปฏิบัติในการรับผู้ป่วยโรคจิตเภทเข้าทำการรักษาในโรงพยาบาล และปัญหาความเสี่ยงต่อการกระทำผิดกฎหมายของแพทย์ในการควบคุมตัวผู้ป่วยโรคจิตเภทเพื่อการรักษา จากการศึกษากฎหมายต่างประเทศ พบว่าได้มีการบัญญัติกฎหมายสุขภาพจิตขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหา และข้อขัดข้องดังกล่าว ในการวิจัยได้เสนอแนะแนวทางในการบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับสุขภาพจิตขึ้นใช้ใน ประเทศไทยเพื่อให้อำนาจและกำหนดหน้าที่แก่เจ้าพนักงานตำรวจและแพทย์ ตลอดจนกำหนด หลักเกณฑ์และวิธีการที่เหมาะสมในการรับผู้ป่วยไว้ในโรงพยาบาล เพื่อให้เกิดความชัดเจนแน่นอน ในการดำเนินการกับผู้ป่วยโรคจิตเภท อันเป็นการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของบุคคลและคุ้มครอง สังคมให้ปลอดภัยจากอาชญากรรม