วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2537

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการใช้เทคนิคตัวแบบ การชี้แนะและการเสริมแรงทางบวกที่มีต่อการเรียนรู้คำศัพท์ใหม่ของเด็กดาวซินโดรมที่มีอายุระหว่าง 3-4 ปี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ เด็กปัญญาอ่อนประเภทดาวน์ซินโดรม ที่มีระดับสติปัญญา ระหว่าง 60-70 และมีอายุระหว่าง 3-4 ปี แบ่งกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 5 คน กลุ่มทดลอง ได้รับการสอนตามโปรแกรมการสอนคำศัพท์ ที่ใช้เทคนิคตัวแบบ การชี้แนะและการเสริมแรงทางบวก ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมไค้รับการสอบคำศัพท์ตามโปรแกรมปกติที่โรงเรียนจัดให้ใช้เวลา ทดลองทั้งสิ้น 10 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองได้รับการทดสอบความสามารถการเรียนรู้คำศัพท์ ใหม่ด้านความเข้าใจคำศัพท์และด้านการใช้คำศัพท์ตลอดระยะเวลาการทดลองและสิ้นสุดระยะการ ทดลอง 1 สัปดาห์ (ระยะหลังการทดลอง) วิเคราะห์ข้อมูลโดยดูความแตกต่างของจำนวนคำศัพท์ (เฉพาะที่ได้ 3 คะแนน) ทีได้จากการทดสอบวัดความสามารถด้านความเข้าใจคาศัพท์และการใช้ คำศัพท์ของกลุ่มควบคุม และกลุ่มทดลอง และนำเสนอในรูปของตารางและกราฟ ผลการวิจัยพบว่า 1.ในระยะการทดลอง และระยะหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของจำนวน คำศัพท์ที่ได้จากการทดสอบวัดความสามารถด้านความเข้าใจคำศัพท์สูงกว่ากลุ่มควบคุม 2.ในระยะการทดลอง และระยะหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของจำนวนคำศัพท์ ที่ได้จากการทดสอบวัดความสามารถด้านการใช้คำศัพท์สูงกว่ากลุ่มควบคุม