วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาลักษณะปัญหาพฤติกรรมทางสังคมของเด็กวัยอนุบาล และ 2) เพื่อศึกษาวิธีที่ครูใช้แก้ปัญหาพฤติกรรมทางสังคมของเด็กวัยอนุบาล ในด้านแนวทางการรับรู้ และการตัดสินใจแก้ปัญหา เทคนิควิธี และวิธีที่ครูใช้ในแต่ละขั้นของการแก้ปัญหา ผลการวิจัยพบว่า 1. ลักษณะปัญหาพฤติกรรมทางสังคมของเด็กวัยอนุบาลที่ครูจำนวนมากรับรู้ว่าพบบ่อยคือชอบฟ้อง ชอบพูดโพล่งขึ้นมา ลุกจากที่เดินไปเดินมาตลอดเวลา ชอบแหย่ รบกวนการเล่น การทำงานของเพื่อน ทำร้ายร่างกายผู้อื่น พูดจาไม่สุภาพ และเล่นรุนแรง 2. ครูส่วนใหญ่มีแนวทางเกี่ยวกับการให้ความหมายของลักษณะปัญหาพฤติกรรมทางสังคมโดยพิจารณาจากความรุนแรงและอาจเป็นอันตรายต่อตนเองและหรือผู้อื่น การรบกวนชั้นเรียน การมีพฤติกรรมไม่สมวัย และการไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงเรียน ห้องเรียน นอกจากนี้ครูส่วนใหญ่มีแนวทางในการจัดลำดับการเลือกแก้ปัญหา โดยเลือกแก้ปัญหาที่รุนแรงเป็นอันตราย รบกวนชั้นเรียน และทำให้มีปัญหากับผู้ปกครองก่อน ได้แก่ ปัญหาการทำร้าย ร่างกายตนเองและ/หรือผู้อื่น ร้องไห้บ่อยๆ ซึมเศร้าทุกวัน ฯลฯ ตามลำดับ 3. เทคนิควิธีที่ครูส่วนใหญ่มักใช้ในการแก้ปัญหาได้แก่ การให้เพื่อนปรบมือให้ การพูดชมเชย การให้ดาว การร้องเพลง การให้ทำท่าทางตามครูสั่ง และการให้นักเรียนตั้งกฎเกณฑ์ของห้องด้วยตนเอง 4. วิธีครู่ใช้ในแต่ละขั้นของการแก้ปัญหาพฤติกรรมทางสังคม พบว่า เมื่อครูสังเกตพบปัญหาพฤติกรรม ครูส่วนใหญ่ใช้วิธีการเตือนด้วยท่าทางและคำพูด เมื่อปัญหายุติลงครูเสริมแรงด้วยการชมเชย แต่เมื่อปัญหายังคงดำเนินต่อไปครูใช้วีที่ตรงไปตรงมาและมีความจริงจังมากขึ้น ได้แก่ การสั่งให้หยุด การเข้าไปแยกเด็กออกจากเหตุการณ์ เป็นต้น และเมื่อปัญหารุนแรงมากขึ้น ครูส่วนใหญ่พยายามหาสาเหตุของปัญหาที่แท้จริง แก้ปัญหาด้วยคนเองอีกครั้งหนึ่ง และ ปรึกษาบุคคลอื่นๆ