งานวิจัยนี้มุ่งวิเคราะห์พัฒนาการของความสัมพันธ์ระหว่างรูปกาลและความหมายทางกาลและการณ์ลักษณะในภาษาอังกฤษของผู้เรียนชาวไทยในการถ่ายทอดเหตุการณ์ในอดีตและวิเคราะห์อิทธิพลของการณ์ลักษณะประจำคำและหน่วยวิเศษณ์บ่งเวลาต่อการปรากฏของรูปกาล รูปกาลที่ศึกษามี 6 รูปกาลได้แก่ 1. รูปกาล simple past (worked) 2. รูปกาล past progressive (was working) 3. รูปกาล present perfect simple (has/have worked) 4. รูปกาล present perfect progressive (has/have been working) 5. รูปกาล past perfect simple (had worked) 6. รูปกาล past perfect progressive (had been working) ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้ได้จากการเก็บข้อมูลจากผู้เรียนชาวไทยสามกลุ่มตามระดับความสามารถทางภาษาอังกฤษ คือ ผู้เรียนกลุ่มความสามารถจำกัด ผู้เรียนกลุ่มความสามารถปานกลาง และผู้เรียนกลุ่มความสามารถสูง วิธีการเก็บข้อมูลคือแบบทดสอบโคลซและการเขียนเล่าเรื่องอดีตจำนวนสองเรื่อง ผลวิเคราะห์พัฒนาการของความสัมพันธ์ระหว่างรูปกาลและความหมายทางกาลและการณ์ลักษณะพบว่ากลุ่มตัวอย่างใช้รูปกาลได้ถูกต้องมากขึ้นและหลากหลายมากขึ้นเมื่อระดับความสามารถทางภาษาสูงขึ้น ในแบบทดสอบโคลซ กลุ่มความสามารถจำกัดใช้รูปกาล simple past ได้ถูกต้องมากที่สุด (มากกว่าร้อยละ 50) ในขณะที่กลุ่มความสามารถปานกลางและกลุ่มความสามารถสูงใช้รูปกาล simple past และรูปกาล past progressive ได้ถูกต้องมากที่สุด (มากกว่าร้อยละ 75 และมากกว่าร้อยละ 90 ตามลำดับ) รูปกาล past perfect progressive เป็นรูปกาลที่ยากที่สุดสำหรับทุกกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มความสามารถสูงและกลุ่มความสามารถปานกลางใช้รูปกาลนี้ได้ถูกต้องน้อยกว่าร้อยละ 25 และน้อยกว่าร้อยละ 5 ตามลำดับ กลุ่มความสามารถจำกัดไม่สามารถใช้รูปกาลนี้ได้ถูกต้องเลย ในเรื่องเล่า พบการใช้รูปกาลเพียง 3 รูปคือรูปกาล simple past รูปกาล past progressive และรูปกาล past perfect simple ทุกกลุ่มตัวอย่างใช้รูปกาล simple past ได้ถูกต้องมากที่สุดและใช้รูปกาล past perfect simple ได้ถูกต้องน้อยที่สุด สาเหตุที่ทำให้รูปกาล simple past ใช้ได้ถูกต้องมากที่สุดในทั้งสองชิ้นงาน รูปกาล past perfect progressive ใช้ได้ถูกต้องน้อยที่สุดในแบบทดสอบโคลซ และรูปกาล past perfect simple ใช้ได้ถูกต้องน้อยที่สุดในเรื่องเล่ามี 2 สาเหตุคือรูปภาษาและความหมาย รูปกาล simple past มีรูปภาษาและความหมายซับซ้อนน้อยที่สุดใน 6 รูปกาลที่ศึกษา จึงทำให้รูปกาลนี้ใช้ได้ง่ายที่สุด แต่รูปกาล past perfect simple และรูปกาล past perfect progressive มีรูปภาษาและความหมายที่ซับซ้อนมากที่สุด จึงทำให้ใช้ได้ยากที่สุด ผลวิเคราะห์อิทธิพลของการณ์ลักษณะประจำคำต่อการปรากฏของรูปกาล simple past ในเรื่องเล่าและการปรากฏของรูปกาล past progressive ในแบบทดสอบโคลซ พบว่าผลของทุกกลุ่มตัวอย่างสนับสนุนสมมติฐานการณ์ลักษณะ แต่ในแบบทดสอบโคลซ ผลการปรากฏของรูปกาล simple past ตามการณ์ลักษณะประจำคำของกลุ่มความสามารถปานกลางและกลุ่มความสามารถสูงสนับสนุนสมมติฐานการณ์ลักษณะ ในกลุ่มความสามารถจำกัด พบว่ารูปกาล simple past ปรากฏร่วมกับการณ์ลักษณะทุกประเภทเป็นจำนวนพอๆ กัน ผลดังกล่าวจึงสนับสนุนสมมติฐานรูปกาลอดีตโดยปริยาย ผลวิเคราะห์อิทธิพลของหน่วยวิเศษณ์บ่งเวลาต่อการปรากฏของรูปอดีตกาลในเรื่องเล่า พบว่าในอนุพากย์ที่มีหน่วยวิเศษณ์บ่งเวลา กลุ่มความสามารถปานกลางและกลุ่มความสามารถสูงใช้รูปอดีตกาลซึ่งเป็นวิธีการทางหน่วยคำทางไวยากรณ์ร่วมกับหน่วยวิเศษณ์บ่งเวลาซึ่งเป็นวิธีการทางคำศัพท์มากกว่าร้อยละ 75 และร้อยละ 90 ตามลำดับ แต่กลุ่มความสามารถจำกัดใช้รูปอดีตกาลร่วมกับหน่วยวิเศษณ์บ่งเวลาประมาณร้อยละ 50 สรุปได้ว่ากลุ่มตัวอย่างใช้รูปกาลหรือวิธีการทางหน่วยคำทางไวยากรณ์ได้มากขึ้นเมื่อระดับความสามารถทางภาษาสูงขึ้น นอกจากนี้ ยังพบว่าทุกกลุ่มตัวอย่างเล่าเรื่องด้วยการเรียงลำดับเหตุการณ์ตามลำดับเวลา ซึ่งเป็นวิธีการทางวัจนปฏิบัติศาสตร์ในการแสดงเวลาของเหตุการณ์

วิทยานิพนธ์ (อ.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557