สุขภาพและการเป็นพาหะนำโรคของผู้สัมผัสอาหารเป็นกลไกการแพร่เชื้อก่อโรคของระบบทางเดินอาหารที่มีสำคัญประการหนึ่งแต่ในปัจจุบันไม่ได้มีการตรวจสุขภาพผู้สัมผัสอาหารอย่างจริงจังแม้ว่าจะมีพระราชบัญญัติกำหนดไว้ก็ตาม การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนามีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงความคิดเห็นในมุมมองของผู้ประกอบการและผู้บริหารที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับปัญหาและอุปสรรคในการตรวจสุขภาพผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหารเขตกรุงเทพมหานครรวมถึงค่าใข้จ่ายทางห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ในการตรวจสุขภาพ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นแบบสัมภาษณ์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ร้อยละ เก็บข้อมูลระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2549-มกราคม 2550 ผลการศึกษาในมุมมองของผู้ประกอบการพบว่า ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ยินดีให้ผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหารได้รับการตรวจสุขภาพประจำปีและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นควรรวมอยู่ในสวัสดิการรักษาพยาบาล เช่น บัตรทอง ประกันสังคม แต่จากการศึกษาพบว่าผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหารร้อยละ 17.8 ไม่มีสวัสดิการรักษาพยาบาล ดังนั้นปัญหาและอุปสรรคทีเกิดขึ้น คือ เรื่องค่าใช้จ่ายในการตรวจสุขภาพซึ่งผู้สัมผัสอาหารต้องเสียค่าใช้จายประมาณ 430 บาทต่อ 1 ราย และใช้เวลาในการรอตรวจสุขภาพนาน ผู้ประกอบการจึงมีข้องเสนอแนะให้ผู้สัมผัสอาหารในร้านสามารถเลือกสถานที่ตรวจสุขภาพได้โดยไม่จำเป็นต้องเป็นเขตที่กำหนดไว้เท่านั้นหรืออาจมีรถตรวจเคลื่อนที่มาให้บริการ ในมุมมองของผู้บริหารสาธารณสุขพบว่า ผู้บริหารสาธารณสุขทั้งหมดเห็นความสำคัญและความจำเป็นในการตรวจสุขภาพผู้สัมผัสอาหารในร้านอาหารแต่ปัญหาที่สำคัญคือ ผู้ที่มาตรวจและยื่นใบรับรองแพทย์อาจไม่ใช่ผู้สัมผัสอาหารตัวจริงและปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายนอกจากนี้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องก็ไม่เห็นความสำคัญจึ้งไม่เข้มงวดทำให้ผู้ประกอบการไม่เห็นความสำคัญเช่นกัน

วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549