วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557

การสำรวจด้วยระบบไลดาร์เป็นการสำรวจที่ให้ข้อมูลความถูกต้องทางดิ่งสูง ในการสำรวจด้วยระบบไลดาร์นั้นข้อมูลที่ได้จะมีความสูงอ้างอิงพื้นหลักฐานทรงรี WGS84 ในการประยุกต์ใช้ในงานด้านต่าง ๆ จะใช้ความสูงที่อ้างอิงกับระดับน้ำทะเลปานกลาง ทำให้ต้องมีกระบวนการแปลงพื้นหลักฐานจากพื้นหลักฐานทรงรี WGS84 ไปเป็นระดับน้ำทะเลปานกลาง ดังนั้นพื้นผิวที่ใช้แปลงความสูงจึงมีผลต่อความถูกต้องทางดิ่งของข้อมูลไลดาร์ที่จะนำไปใช้งาน ในการศึกษานี้จะได้เปรียบเทียบวิธีการแปลงพื้นหลักฐานข้อมูลไลดาร์ในพื้นที่กรุงเทพฯ ด้วยการหาค่าความสูงยีออยด์ (Geoid Undulation) ที่ได้จากวิธีต่าง ๆ ดังนี้ การประมาณค่าภายใน (interpolation) แบบ IDW, Spline, Kriging Triangulated Irregular Network (TIN) การแปลงค่าพิกัดด้วยแบบจำลองโพลีโนเมียล และ การแปลงค่าพิกัดแบบนอนพาราเมตริกด้วยวิธี Loess เปรียบเทียบกับการแปลงด้วยพื้นผิวยีออยด์สากล EGM96 และ EGM2008 เมื่อได้วิธีการที่ให้ความถูกต้องดีที่สุด จะนำไปทดสอบการเปลี่ยนแปลงความถูกต้องเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงจำนวนและตำแหน่งของจุดควบคุม เพื่อทดสอบว่าจำนวนและตำแหน่งจุดที่เหมาะสมในการแปลงความสูงข้อมูลไลดาร์ด้วยวิธีที่ทดสอบได้ จากการศึกษาการแปลงความสูงข้อมูลไลดาร์ด้วยวิธีการประมาณค่าภายในแบบ Spline ให้ค่า RMSE เท่ากับ 0.13 เมตร และค่า LE95 เท่ากับ 0.25 เมตร เมื่อเปรียบเทียบกับการแปลงความสูงด้วยแบบจำลองยีออยด์สากล EGM96 ซึ่งนิยมใช้ในกระบวนการเชิงพานิชย์ที่ให้ค่า RMSE เท่ากับ 0.18 เมตร และค่า LE95 เท่ากับ 0.36 เมตร แสดงให้เห็นว่าสามารถนำวิธีการประมาณค่าภายในแบบ Spline มาประยุกต์ใช้ในการแปลงความสูงข้อมูลไลดาร์ได้ และเมื่อนำมาศึกษาผลกระทบของจำนวนและตำแหน่งจุดควบคุมพบว่า จุดควบคุมจำนวน 40 จุดต่อพื้นที่ 440 ตร.กม. เพียงพอในการใช้สร้างแบบจำลองความสูงยีออด์เพื่อใช้แปลงความสูงข้อมูลไลดาร์