วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

เทคโนโลยี LiDAR (Light Detection and Ranging) เป็นระบบสำรวจรังวัดความสูงภูมิประเทศ ที่มีลักษณะการบินสำรวจข้อมูลของลำแสงเลเซอร์ที่ส่งออกและสะท้อนกลับมายังเซ็นเซอร์ มีการจัดเก็บข้อมูลเป็นจุด (x,y,z) ในการบินสำรวจข้อมูล LiDAR จะทำการบินตามแนวบิน (flight line หรือ flight strip) ต่อเนื่องครอบคลุมพื้นที่ที่ได้ออกแบบไว้ โดยมีการซ้อนทับระหว่างแนวบิน (overlap) เมื่อผู้วิจัยทำการศึกษาข้อมูลในส่วนซ้อนทับ พบว่าจุดข้อมูลความสูงภายหลังการสะท้อนวัตถุเดียวกันมีค่าไม่เท่ากัน ซึ่งในความเป็นจริงวัตถุเดียวกัน ต้องมีความสูงเท่ากัน งานวิจัยครั้งนี้จัดทำขึ้นเพื่อใช้ในการศึกษาการปรับแก้ความคลาดเคลื่อนทางความสูงของข้อมูล LiDAR ในบริเวณพื้นที่ซ้อนทับระหว่างแนวบิน ซึ่งจุดควบคุมที่จะทำการปรับแก้จะใช้การเลือกจากบริเวณพื้นที่อาคารในภาพถ่ายทางอากาศทั้งหมด โดยกำหนดระยะความห่างของจุดระหว่างสองแนวบินที่ระยะ 5 เซนติเมตร และ 10 เซนติเมตร เพื่อใช้ในการเปรียบเทียบ แล้วทำการปรับแก้ความคลาดเคลื่อนที่เกิดขึ้นด้วยวิธีลีสท์สแควร์ โดยทำการปรับแก้ด้วยกัน 3 กรณี คือ 1)ปรับแก้ข้อมูล LiDAR เฉพาะพื้นที่อาคาร 2)ปรับแก้ข้อมูล LiDAR บนพื้นที่ซ้อนทับทั้งหมด และ 3)ปรับแก้ข้อมูล LiDAR ทั้งแนวบิน จากผลการปรับแก้กรณีที่ 1 นั้นได้ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.06744 เมตร และ 0.03864 เมตร ตามลำดับ ซึ่งที่ระยะห่างจุด 5 เซนติเมตร มีค่ามากกว่าเนื่องจากจำนวนจุดข้อมูลมีจำนวนน้อยจึงมีผลต่อค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดังนั้นจึงใช้พารามิเตอร์จากการปรับแก้กรณีที่ 1 ทำการปรับแก้ในกรณีที่ 2 ทั้งสองระยะ เพื่อใช้เปรียบเทียบและเลือกค่าพารามิเตอร์เพื่อที่จะนำไปปรับแก้ทั้งแนวบิน ซึ่งได้ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.13846 เมตร และ 0.37832 เมตร ตามลำดับ จากการปรับแก้กรณีที่ 1 และ 2 ผลจากการปรับแก้แนวบินที่ซ้อนทับกันทั้งหมดปรากฏว่าที่ระยะห่างจุด 5 เซนติเมตร มีค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานน้อยกว่า ดังนั้นจึงเลือกใช้ค่าพารามิเตอร์ที่ระยะ 5 เซนติเมตร ไปทำการปรับแก้ทั้งแนวบิน การปรับแก้ข้อมูล LiDAR ระหว่างแนวบินโดยการเลือกจุดควบคุมจากภาพถ่ายทางอากาศสามารถใช้พารามิเตอร์จากการปรับแก้ดังกล่าว ปรับแก้ค่าความสูง LiDAR ตลอดทั้งแนวบิน โดยได้ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน แนวบินที่ 1 เท่ากับ 0.13886 เมตร และ แนวบินที่ 2 เท่ากับ 0.27767 เมตร