การวิจัยครั้งนี้ เป็น การวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้นแบบกลุ่มเดียว เพื่อศึกษาผลของการใช้อาชา บำบัดที่มีต่อพัฒนาการด้านพฤติกรรมของนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษ จำนวน 8 คน ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกัน 5 กลุ่ม คือ ออทิสติก ดาวน์ซินโดรม วิลเลี่ยมซินโดรม พราเดอร์-วิลลี่ซินโดรม และพัฒนาการล่าช้า โดยกลุ่มตัวอย่าง เข้าร่วมกิจกรรมเป็นเวลา 16 สัปดาห์ เก็บข้อมูลและวิเคราะห์ผลด้วยวิธีเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยใช้แบบประเมินพฤติกรรมเด็ก SDQ แบบสังเกตพฤติกรรม แบบบันทึก และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วย สถิติ Wilcoxon Signed Ranks Test Spearman's R test และ Repeated Measures ผลการศึกษาพบว่า 1) การประเมินพฤติกรรมเด็ก SDQ โดยครู ก่อนและหลังร่วมกิจกรรม พบว่า ค่าคะแนนรวมแสดงถึงพฤติกรรมที่ดีขึ้นทั้ง 5 ด้าน คือ ด้านอารมณ์ ด้านพฤติกรรมเกเร ด้านสมาธิ ด้านความสัมพันธ์กับเพื่อนและด้านสัมพันธภาพทางสังคม โดยด้านสมาธิ มีคะแนนก่อนและหลังร่วมกิจกรรมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) การประเมินพฤติกรรมเด็ก SDQ โดยพ่อแม่ ก่อนและหลังร่วมกิจกรรม พบว่า ค่าคะแนนรวมแสดงถึงพฤติกรรมที่ดีขึ้น 4 ด้าน ยกเว้นด้านสัมพันธภาพทางสังคม แต่คะแนนไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3) การสังเกตพฤติกรรมนักเรียนในระหว่างเข้าร่วมกิจกรรม พบว่า นักเรียนมีแนวโน้มคะแนนพฤติกรรมทุกด้านดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ตลอด 16 สัปดาห์ที่ร่วมกิจกรรม ได้แก่ ปฏิบัติตามข้อตกลง มีสมาธิและความตั้งใจ รักและสามัคคีกับเพื่อน ตรงต่อเวลา และการควบคุมอารมณ์ 4) การศึกษาเชิงคุณภาพตามลักษณะของนักเรียน พบว่า พ่อแม่และครูมีความเห็นสอดคล้องกัน ดังนี้ กลุ่มออทิสติก นักเรียน 2 คน มีพฤติกรรมด้านอารมณ์ดีขึ้น และ1 คน มีพฤติกรรมดีขึ้นทุกด้าน โดยมีพฤติกรรมด้านอารมณ์ สมาธิ และสัมพันธ์ภาพทางสังคมดีขึ้นอย่างชัดเจน กลุ่มดาวน์ซินโดรม นักเรียนมีพฤติกรรมดีขึ้นทุกด้าน กลุ่มวิลเลี่ยมซินโดรม มีพฤติกรรมดีขึ้น ด้านอารมณ์ พฤติกรรมเกเร และความสัมพันธ์กับเพื่อน กลุ่มพราเดอร์ วิลลี่ซินโดรม มีพฤติกรรมดีขึ้น ด้านอารมณ์และความสัมพันธ์กับเพื่อน กลุ่มพัฒนาการล่าช้า มีพฤติกรรมดีขึ้น ด้านอารมณ์ สมาธิและสัมพันธภาพทางสังคม