วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการคือ เพื่อศึกษาลักษณะของการแสดงอารมณ์ตัวละครฌิเตะหรือตัวเอกในบทละครโนเรื่อง คินุตะ อะยะ โนะ ท์ซุสุมิ และ โคะอิ โนะ โอะโมะนิ โดยเปรียบเทียบระหว่างองก์แรกกับองก์หลังและเพื่อศึกษาเปรียบเทียบทัศนคติของผู้ประพันธ์ต่อตัวละครชายหญิงในบทละครโนทั้งสามเรื่อง จากการศึกษาพบว่าบทละครทั้งสามเรื่องมีการดำเนินเรื่องที่เป็นเอกลักษณ์แตกต่างจากบทละครโนเรื่องอื่นๆในประเภทเดียวกัน ในบทละครโนประเภทเดียวกันและเป็นเรื่องที่มีดวงวิญญาณนั้นฌิเตะมักจะปรากฏกายในฐานะดวงวิญญาณมาตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่สำหรับบทละครโนทั้งสามเรื่องนั้นช่วงเวลาที่เป็นมนุษย์และดวงวิญญาณของฌิเตะถูกแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจนตามรูปแบบของบทละครโนที่มีการแบ่งออกเป็นสององก์คือองก์แรกและองก์หลัง ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวตัวละครมีการถ่ายทอดอารมณ์ออกมาแตกต่างกัน ทั้งในแง่ของความหลากหลายและลักษณะของอารมณ์ที่ระหว่างยังเป็นมนุษย์อยู่จะเต็มไปด้วยความละเอียดอ่อนและหลากหลายมากกว่าการแสดงอารมณ์ของช่วงเวลาที่ตัวละครได้กลายเป็นดวงวิญญาณไปแล้ว และเมื่อวิเคราะห์การแสดงอารมณ์ของตัวละครในบทละครโนทั้งสามเรื่องจะพบว่าตัวละครหญิงนั้นมีแนวโน้มได้รับความเห็นใจจากผู้ประพันธ์มากกว่าตัวละครชายโดยถูกสื่อผ่านบริบทต่างๆเช่น การแสดงอารมณ์ของตัวเอกและอารมณ์ตอบสนองจากตัวละครแวดล้อม หรือสถานะที่เปลี่ยนแปลงไปของตัวละครเป็นต้น ซึ่งสามารถวิเคราะห์ได้ว่าผู้ประพันธ์บทละครได้ถ่ายทอดทัศนคติของตนที่มีต่อตัวละครทั้งเพศชายและหญิงผ่านทางบทละครนั่นเอง

วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555