วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการคือ เพื่อศึกษาวิธีการอ้างอิงวรรณคดีต่างๆ ในบทละครโนที่มีที่มาจากเรื่องอิเซะโมะโนะงะตะริ และเพื่อศึกษาคุณค่าทางวรรณศิลป์ที่เกิดจากการอ้างอิงวรรณคดีในบทละครโน โดยศึกษาจากบทละครโน 2 เรื่อง จำนวน 3 ฉบับ คือ เรื่องคะกิท์ซุบะตะ เรื่องอุนรินอินฉบับใหม่และเรื่องอุนรินอินฉบับเดิม ผลการศึกษาพบว่า ลักษณะวิธีการอ้างอิงวรรณคดีในบทละครของทั้ง 2 เรื่องมี 2 ลักษณะดังนี้ 1. อ้างอิงจากเนื้อเรื่องที่เป็นร้อยแก้ว 2. อ้างอิงจากบทกวี โดยแบ่งได้ 2 ลักษณะคือ อ้างอิงจากบทกวีทั้งบทและอ้างอิงจากบทกวีเพียงบางส่วน การนำบทกวีมาอ้างอิงเพียงบางส่วนในบางกรณีนั้นทำให้อารมณ์ ความรู้สึก และความหมายของบทกวีแตกต่างไปจากต้นฉบับเดิมแต่กลมกลืนไปกับบริบทใหม่ในบทละคร และคุณค่าทางวรรณศิลป์ที่เกิดจากการอ้างอิงในบทละครโนคือทำให้บทละครนั้นๆ เพิ่มความไพเราะ ก่อให้เกิดความสะเทือนอารมณ์ ทำให้ผู้อ่านละครสามารถโยงความคิดเข้าใจเรื่องราวได้ถูกต้องรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นการอ้างอิงวรรณคดียังทำให้ภาพพจน์ และความหมายในบทละครชัดเจนมากยิ่งขึ้น