งานวิจัยนี้ ศึกษาการสลายคราบจุลินทรีย์ในแบบจำลองภายนอกร่างกาย โดยเดกซ์แทรนเนสจากรา Penicillium pinophilum SMCU3-14 และแบคทีเรีย Arthrobacter sp. AG-2 ซึ่งไม่ว่าจะใช้เดกซ์แทรนชนิดใดเป็นสารชักนำการผลิตเดกซ์แทรนเนสก็ตาม เดกซ์แทรนเนสที่ผลิตจากรา Penicillium pinophilum SMCU3-14 ให้แอกทิวิตีสูงกว่าเดกซ์แทรนเนสที่ผลิตจากแบคทีเรีย Arthrobacter sp. AG-2 เสมอ และจากการผลิตเดกซ์แทรนเนสทั้งหมด เดกซ์แทรนเนส จากราที่มีเดกซ์แทรนเกรดอุตสาหกรรมเป็นสารชักนำจะให้แอกทิวิตีสูงที่สุด ปาเปนมีความสามารถย่อยโปรตีนดีกว่าเปปซิน เนื่องจากสามารถย่อยสลายคราบจุลินทรีย์ในช่วงความเป็นกรด-เบสที่กว้างกว่าเปปซิน เดกซ์แทรนเนสที่มีความจำเพาะต่อพันธะ α-1,6 สามารถผสมกับปาเปนได้และยังคงสลายคราบจุลินทรีย์ได้เช่นเดิม การใช้เดกซ์แทรนเนสร่วมกับปาเปนจึงย่อยสลายคราบจุลินทรีย์ได้ดีกว่าการใช้เดกซ์แทรนเนสหรือปาเปนเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง สารผสมเดกซ์แทรนเนสและปาเปนจะเตรียมเป็นสารทดสอบโดยการผสมพร้อมกันก่อนนำไปทดสอบการสลายคราบจุลินทรีย์ และส่วนผสมที่เหมาะสมที่สุดต่อการสลายคราบจุลินทรีย์ คือ เดกซ์แทรนเนสที่มีความจำเพาะต่อพันธะ α-1,6 ที่ความเข้มข้นสุดท้ายเท่ากับ 10 หน่วยต่อมิลลิลิตร และปาเปน ความเข้มข้นสุดท้ายเท่ากับ 0.25 หน่วยต่อมิลลิลิตร โดยทำปฏิกิริยากับคราบจุลินทรีย์ที่อุณหภูมิห้อง เป็นเวลา 5 นาที สามารถลดคราบจุลินทรีย์ ได้ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ โดยคราบจุลินทรีย์ที่ศึกษาผ่านกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราดมีลักษณะคล้ายร่างแห เซลล์จุลินทรีย์ยึดติดกันน้อยลง ทำให้คราบจุลินทรีย์หลุดล่อนได้ง่ายขึ้น

วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555